Φεβ 272017
 

Ένα χρόνο μετά την αρχική εφαρμογή της ευρωτουρκικής συμφωνίας για το προσφυγικό, η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης φαίνεται να είναι απολύτως προσαρμοσμένη στο κανονιστικό, αλλά εξόχως αντιμεταναστευτικό, πλαίσιο που η συμφωνία έχει επιβάλει.

Hot Spots, απελάσεις, κέντρα «φιλοξενίας» – εγκλεισμού, πνιγμοί στη Μεσόγειο είναι το σκηνικό που επικρατεί όσον αφορά στο προσφυγικό.

Ένα χρόνο μετά, προσπαθώντας να δούμε στην ολότητά της τη νέα συνθήκη που έχει δημιουργηθεί, εξετάζουμε τη συμφωνία, όχι πλέον ως προς το τι προβλέπει, αλλά ως προς το τι τελικά έχει φέρει, πώς η εφαρμογή της έχει αναδιαμορφώσει μια σειρά από πτυχές του ζητήματος σε πολιτικό, κοινωνικό και νομικό επίπεδο.

Ο Αλέξανδρος Παναγιωτάκης από την ομάδα αλληλέγγυων της Χίου θα μεταφέρει την εκεί εμπειρία και την πραγματικότητα των νησιών και των hot spots, ο Ramez Shams, πολιτικός πρόσφυγας, θα μας μιλήσει για το πώς βιώνουν οι ίδιοι οι μετανάστες αυτές τις αλλαγές και πώς επηρρεάζει τις δικιές τους κινήσεις κι αποφάσεις, η Δάφνη Λίμα από την ομάδα νομικών για την υπεράσπιση προσφύγων και μεταναστών Travelling Light, θα κομίσει, μεταξύ άλλων, τις επεξεργασίες της ομάδας για τις νομικές αλλαγές που επέφερε η συμφωνία, αλλά και θα ενημερώσει για τις εξελίξεις σχετικά με τις διαδικασίες μετεγκατάστασης κι ασύλου, ενώ η Ειρήνη Ξυδιανού από το συντονισμό πολιτικών και αντιρατσιστικών οργανώσεων για το προσφυγικό θα εκθέσει κάποιες σκέψεις και πολιτικές κριτικές που έχουν προκύψει από τη σχετική καμπάνια, αλλά και θα τροφοδοτήσει την κουβέντα που επιθυμούμε να ακολουθήσει με εκτιμήσεις και προτάσεις για επόμενες δράσεις εκ μέρους του συντονισμού.

ΤΕΤΑΡΤΗ 01.03, 19.00 ΕΔΟΘ – ΠΡΟΞΕΝΟΥ ΚΟΡΟΜΗΛΑ 51
Φεβ 172017
 

Ούτε κέντρα κράτησης , ούτε «ανοιχτής φιλοξενίας»

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της λειτουργίας τους, έχει αποδειχτεί εκ των πραγμάτων ότι τα κέντρα «προσωρινής φιλοξενίας» των προσφύγων αποτελούν χώρους εκτοπισμού από την κοινωνία, την πόλη και τη ζωή της, ότι είναι μέρος του μηχανισμού αποκλεισμού από τα δικαιώματα, ότι, παρά τον φαινομενικά «ανοιχτό» χαρακτήρα τους, συνιστούν τελικά δομές εγκλεισμού όπου καταστέλλεται κάθε διάθεση και απόπειρα αντίστασης. Από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τα απολυταρχικά καθεστώτα λοιπόν, στην ευρωπαϊκή «φιλοξενεία» του αποκλεισμού και εγκλεισμού.

Όλα αυτά βγήκαν στο προσκήνιο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το προηγούμενο διάστημα, οπότε και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είχαν να αντιμετωπίσουν επιπλέον την παγωνιά και το χιόνι. Ενώ οι κρατικές αρχές αδιαφορούσαν για την μετακίνηση τους σε θερμαινόμενους και αξιοπρεπείς χώρους διαβίωσης, παράλληλα συνέχιζαν την απαγόρευση της εισόδου σε αυτούς τους χώρους σε κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις/συλλογικότητες. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν να αποκόψουν πλήρως τους πρόσφυγες από το κίνημα αλληλεγγύης, ποινικοποιώντας το, μιλώντας με χυδαιότητα για «υποκινητές των αγώνων», ενώ από την άλλη εξασφαλίζουν ότι η κριτική και η καταγγελία δε θα λερώσει το παραμύθι των «πεντάστερων ξενοδοχείων», όπως συχνά τα έχουν ονομάσει κρατικοί λειτουργοί και κυβέρνηση. Έτσι τα κέντρα «φιλοξενείας» έχουν μετατραπεί σε κέντρα κράτησης με σημαντικές ευθύνες να βαραίνουν τις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται στους χώρους. Οι ΜΚΟ έχουν αναλάβει -σίγουρα όχι ανιδιοτελώς- το ρόλο του «αστυφύλακα» των camps, ενώ το κράτος ενισχύει αυτή τη συνθήκη μεταφέροντας σε τέτοιες οργανώσεις τις ευθύνες του για τη διαμόρφωση συνθηκών (αξιοπρεπούς) διαβίωσης στους πρόσφυγες.

Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης και η εμμονή σε αυτό το μοντέλο «φιλοξενίας», μαζί με τον παράλληλο, αθέατο κι ακόμα σκληρότερο κόσμο των κλειστών hotspots και κέντρων κράτησης έχει οδηγήσει στα θανατηφόρα «ατυχήματα»-εγκλήματα λόγω των ανεπαρκών υποδομών, των χαμηλών προδιαγραφών ασφάλειας και του παρατεταμένου εγκλεισμού μέσα στα κέντρα, με τη λίστα να μεγαλώνει σε εβδομαδιαία σχεδόν πια βάση. Ως τώρα έχουμε θρηνήσει πέντε νεκρούς στα στρατόπεδα προσφύγων, ένα βρέφος στη Ριτσώνα, τρεις πρόσφυγες στη Μόρια από αναθυμιάσεις μαγκαλιών και άλλον ένα στη Σάμο έξω από την πόρτα ιατρείου. Υπήρξαν ακόμη επτά απόπειρες αυτοκτονίας.

Δεν πρόκειται για συμπτώσεις, τυχαία γεγονότα ή επιμέρους αποτυχίες. Tα κέντρα «φιλοξενίας» και τα hotspots συμπυκνώνουν περισσότερο από οτιδήποτε τις κεντρικές αντιμεταναστευτικές ευρωπαϊκές κι ελληνικές πολιτικές, όπως αυτές αποτυπώνονται στο κλείσιμο των συνόρων, αλλά και στη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας: τον αποκλεισμό και τις διακρίσεις, τους τεχνητούς διαχωρισμούς σε μετανάστες και πρόσφυγες (ή αλλιώς σε ανεκτούς κι ανεπιθύμητους), τις παραβιάσεις ακόμα και των θεμελιωδών διεθνών συμβάσεων για το δικαίωμα στο άσυλο, τις απελάσεις, τον εγκλεισμό, το συνεχιζόμενο πόλεμο ενάντια στην προσφυγιά και τη μετανάστευση εντός κι εκτός των συνόρων. Μάλιστα όλη αυτή η πολιτική αφορά το συνολικό αποκλεισμό και την γκετοποίηση των προσφύγων, με χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα το ζήτημα της εκπαίδευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα τα παiδιά των προσφύγων δεν έχουν ισότιμη πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αλλά από την εκπαίδευση μέσα στα στρατόπεδα, πέρασαν στην εκπαίδευση σε σχολεία, αλλά σε απογευματινά ωράρια, μακριά από τα υπόλοιπα παιδιά, πλήρως διαχωρισμένα. Αυτές οι ρατσιστικές λογικές διαχωρισμού κυβέρνησης και Ε.Ε. μόνο πάτημα στις φασιστικές κορώνες μπορούν να δίνουν.

Η αντίθεσή μας σε αυτή την πολιτική είναι δεδομένα συνολική, όμως, σήμερα δε μπορεί να αφήνει απέξω τον αγώνα να κλείσουν άμεσα τα camps και να αντικατασταθούν από μικρές δομές φιλοξενίας, διαμερίσματα και ξενώνες εντός του αστικού ιστού. Δομές ανοιχτές στην κοινωνία, με ταυτόχρονη εξασφάλιση της ισότιμης πρόσβασης στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία, την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Από την Ειδομένη ως τους καταυλισμούς, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα hotspots είμαστε μαζί με τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τις μετανάστριες. Στον αγώνα για αξιοπρέπεια, ελευθερία στη μετακίνηση, άσυλο και χαρτιά, στις διεκδικήσεις τους για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και δικαιώματα, αλλά και στο μεγάλο αγώνα ενάντια στον πόλεμο στεκόμαστε μαζί τους, ακριβώς γιατί γνωρίζουμε πως ο εχθρός δεν είναι εκείνοι οι οποίοι βιώνουν την ίδια (και πιο σκληρή) εκμετάλλευση με εμάς, αλλά οι πολιτικές κυβερνήσεων και ΕΕ. Καταλαβαίνουμε πως απέναντι στην οικονομική και κοινωνική κρίση, απέναντι στις πολιτικές λιτότητας, στην ακραία φτώχεια και τους αποκλεισμούς, απέναντι στη γλώσσα της εξουσίας που μας θέλει χώρια και τον έναν εναντίον του άλλου, απέναντι στο θεσμικό και κοινωνικό ρατσισμό και τη φασιστική ρητορική και δράση, εμείς, οι από κάτω, οι εργαζόμενες, οι άνεργοι, οι μετανάστριες, οι πρόσφυγες, έχουμε μόνο τους κοινούς μας αγώνες να προτάξουμε, για να διεκδικήσουμε το κοινό μέλλον που ονειρευόμαστε.

Να κλείσουν τώρα τα κέντρα «φιλοξενίας» και τα hotspots

Ανθρώπινες συνθήκες στέγασης μέσα στις πόλεις, σίτιση, θέρμανση, περίθαλψη, πρόνοια για τους πρόσφυγες. Όχι απομονωμένοι-γκετοποιημένοι σε καταυλισμούς με τους περιορισμούς που επιβάλλει η Ε.Ε

Ισότιμη πρόσβαση για όλους στην εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία, την ασφάλιση

Να ανοίξουν τα σύνορα με ασφαλή διέλευση για όλες/ους

Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/μεταναστριών

Καμία επαναπροώθηση και απέλαση

Να ακυρωθεί η ευρωτουρκική αντιμεταναστευική συμφωνία της ντροπής

https://www.facebook.com/events/107502829742765/

Φεβ 022017
 

Πριν από λίγες ημέρες, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης έστειλε ένα ακόμα αίτημα για να επισκεφθεί -για πολλοστή φορά- κάποια από τα στρατόπεδα «φιλοξενίας» των προσφύγων. Λάβαμε την παρακάτω εμβληματική απάντηση:

«Εκ μέρους του Γραφείου του Υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι δεν κατανοούμε τους λόγους της επίσκεψης εφόσον και ρητά δεν παρέχεται (sic) κανενός είδους ανθρωπιστική βοήθεια. Υπό τις παρούσες συνθήκες θα περιμέναμε σχετική (sic) παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, οπότε θα μας επιτραπεί η απόρριψη των αιτημάτων σας».

Δυστυχώς, αδυνατούμε να επιτρέψουμε στο Υπουργείο την απόρριψη των αιτημάτων μας, για τους παρακάτω λόγους:

  • Η στοιχειώδης φροντίδα των λίγων χιλιάδων ανθρώπων που ζουν στους καταυλισμούς είναι αυτονόητα ευθύνη κι υποχρέωση του κράτους που ανέλαβε τη «φιλοξενία» τους. Το να απαιτεί το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, «υπό τις παρούσες συνθήκες» (υποθέτουμε ότι, μέσα από τα εκλεπτυσμένα ελληνικά της, με αυτή τη φράση εννοεί το ψοφόκρυο), από το αντιρατσιστικό κίνημα την «σχετική παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας», αποτελεί την πειστικότερη ομολογία της ανικανότητάς του ή της συνειδητής του επιλογής να κάνει αβίωτες τις συνθήκες «φιλοξενίας».

  • Σε κάθε περίπτωση, το Υπουργείο που έθαβε τους πρόσφυγες στο χιόνι, πανηγυρίζοντας ταυτόχρονα «ότι κανείς πρόσφυγας δεν έμεινε στο κρύο», δεν είναι το πλέον αρμόδιο να παραδίδει μαθήματα «ανθρωπισμού» στην κοινωνία και το κίνημα.

  • Εμείς από την πλευρά μας, όπως και χιλιάδες άλλες συλλογικότητες και άνθρωποι, σταθήκαμε πολλά χρόνια τώρα δίπλα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, χωρίς καμία διάκριση, προσφέροντας την έμπρακτη αλληλεγγύη μας όπως εμείς πιστεύουμε, από τον (ελληνικότατο) φράχτη του Έβρου ως την Ειδομένη κι απ’ τα νησιά ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (αυτά που θα καταργούσατε – και τώρα παρακαλάτε να σας επιτρέψουν να ανοίξετε κι άλλα).

  • Οποιοσδήποτε όμως κατανοεί την κατάσταση που βιώνουν οι ίδιοι πρόσφυγες μέσα στους καταυλισμούς κι έχει μιλήσει έστω και με έναν από αυτούς τους ανθρώπους, γνωρίζει ότι το μεγαλύτερό τους πρόβλημα αυτή τη στιγμή, περισσότερο κι από το κρύο ή το κακό φαγητό, είναι η απομόνωση στην οποία τους έχει καταδικάσει η κυβέρνηση σας κι ολόκληρη η Ευρώπη. Όταν πάμε εμείς στα στρατόπεδα, οι άνθρωποι που έχετε κλεισμένους μέσα δεν μας ρωτάνε -όπως κάνετε εσείς- τι τους φέραμε, αλλά μας καλούν να μας κεράσουν αυτοί ένα τσάι και να μας πουν τα προβλήματά τους. Αυτό χρειάζονται πάνω από όλα.

  • Δεν είμαστε φιλόπτωχος αδελφότητα, ούτε κάποια επαγγελματική ΜΚΟ. Είμαστε ένα κομμάτι του αντιρατσιστικού και μεταναστευτικού κινήματος κι ως τέτοιο επισκεπτόμαστε τα στρατόπεδα. Ο κύριος σκοπός μας είναι να σπάσουμε την απομόνωση στην πράξη, να μεταφέρουμε τα αιτήματά των προσφύγων στην κοινωνία και, αν τα καταφέρουμε, να οργανώσουμε μαζί τους κοινούς αγώνες – προφανώς εναντίον σας.

  • Γνωρίζουμε, για να μην κοροϊδευόμαστε, ότι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος της εκδικητικής απόρριψης των αιτημάτων μας: αναμφισβήτητα, θυμώσατε με την κριτική μας -και καλά κάνατε. Αυτό όμως δεν σας δίνει κανένα δικαίωμα να εντείνετε την απομόνωση των έγκλειστων προσφύγων και μεταναστών, απαγορεύοντας κατά το δοκούν και αποκλειστικά για πολιτικούς λόγους την επίσκεψη κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, και για άλλους τόσους, είμαστε κι εμείς υποχρεωμένοι κι υποχρεωμένες να σας απαγορεύσουμε την παραπάνω απαγόρευση. Απαιτούμε να αναιρέσετε την απόφασή σας και, αν μη τι άλλο, να μην εμποδίζετε περαιτέρω την επαφή των προσφύγων και των μεταναστών με την κοινωνία. Σας ενημερώνουμε τέλος ότι την ερχόμενη Κυριακή 5 Φλεβάρη θα επισκεφθούμε ξανά, ως οφείλουμε, τους πρόσφυγες μέσα στα στρατόπεδα, είτε μας το απαγορεύετε, είτε όχι.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Ιαν 172017
 

 

«Από πότε ο αποκλεισμός είναι ο συντομότερος δρόμος για την ένταξη;»

Εκδήλωση για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων και των μεταναστών&μεταναστριών. Συζητάμε για τις πολιτικές για την εκπαίδευση, τους αποκλεισμούς που γεννούν, τους τρέχοντες κρατικούς σχεδιασμούς για τα παιδιά των προσφύγων μέσα κι έξω από τα camps, τα αντιπαραδείγματα από τους χώρους αυτοοργάνωσης κι αγώνα, για τις προκλήσεις και τα καθήκοντα του εκπαιδευτικού κι αντιρατσιστικού κινήματος.
Εισηγήσεις από το Γιώργο Τσιάκαλο, ομότιμο καθηγητή της Παιδαγωγικής Σχολής του ΑΠΘ, το Θόδωρο Καραγιαννίδη συντονιστή εκπαίδευσης προσφύγων στο
camp της «Softex» στα Διαβατά και τη Νίκη Γεωργίου, που συμμετέχει στην ομάδα εκπαιδευτικών της κατάληψης στέγασης προσφύγων City Plaza στη Αθήνα.
Ακόμη θα υπάρξουν οργανωμένες παρεμβάσεις από εκπαιδευτικούς, φοιτητές/φοιτήτριες & εργαζόμενους/ες στα camps προσφύγων και μεταναστών/στριών.

Στο κτίριο της ΕΔΟΘ, Προξένου Κορομηλά 51 στη Θεσσαλονίκη, στις 19.30.

Ιαν 122017
 

(Camp Ωραιοκάστρου, 7/1/2017)

«Κανένας πρόσφυγας και μετανάστης δεν είναι πλέον στο κρύο, ολοκληρώσαμε επιτυχώς τις διαδικασίες για το ξεχειμώνιασμα» …“Χωρίς βέβαια τη συμφωνία Τουρκίας – Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυτό που κάνουμε δεν θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει. Θα είχαμε άλλους 100.000 ανθρώπους που θα έπρεπε να περιθάλψουμε”.
(Γιάννης Μουζάλας, 05-01-2017, συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη)

Να τι ακριβώς έχετε καταφέρει κ. Μουζάλα:

Εξακολουθείτε να στεγάζετε ανθρώπους σε εγκαταλελειμμένους βιομηχανικούς χώρους, εκτοπισμένους από τις πόλεις και τα χωριά. Θεωρείτε «επιτυχώς ολοκληρωμένες διαδικασίες» για το ξεχειμώνιασμα την απλή μεταφορά σκηνών από εξωτερικούς χώρους σε παγωμένες αποθήκες. Ο χιονιάς όμως στραπατσάρισε το «συμπαθητικό» σας προσωπείο, αυτό του ευαίσθητου πολιτικού που κάνει τα πάντα για την ανθρώπινη διαβίωση των προσφύγων. Αυτό που φοράτε εδώ και καιρό τώρα, ιδιαίτερα κάθε φορά που μας λέτε πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστεί η κυβέρνηση την «έκτακτη προσφυγική κρίση».

Δεν είναι μόνο οι χιονισμένες σκηνές στη Μόρια και η παγωμένη απελπισία των προσφύγων που αποκαλύπτουν την υποκριτική σας πολιτική. Είναι και οι συνθήκες διαβίωσης χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών/στριών στις πρώην βιομηχανικές αποθήκες στη Θεσσαλονίκη, αυτές που εσείς θεωρείτε χειμαδιά.

Εκεί λοιπόν, στο Ωραιόκαστρο και στα Βασιλικά, οι άνθρωποι έχουν ειδικευτεί σε τεχνικές επιβίωσης. Καίνε ό,τι βρουν για να ζεσταθούν μέσα στον κλειστό χώρο που στεγάζονται οι σκηνές τους, κινδυνεύοντας από τις αναθυμιάσεις. Εξασκούνται στην ηλεκτρολογία, υπολογίζοντας πόσες ηλεκτρικές σόμπες μπορούν να ανάψουν πριν πέσει η τάση του ρεύματος και βυθιστούν για ακόμη μια φορά στο σκοτάδι και στην παγωνιά.

Τέτοια βράδια περνούν στα Βασιλικά οι 160 άνθρωποι που ζουν εκεί, τέτοια και οι λιγότεροι από 200 πρόσφυγες του Ωραιοκάστρου. Γι’ αυτό το «αστρονομικό» νούμερο καμιά γραφειοκρατία δεν μπορεί να ξεπεραστεί και καμιά από τις πολυάριθμες μκο που συνεργάζεστε δεν έχει βρει λύση – ούτε καν στο θέμα της θέρμανσης.

Αν και έχετε αποφασίσει τη συνέχιση της λειτουργίας του καταυλισμού των Βασιλικών, και έχουν τοποθετηθεί οικίσκοι για το προσωπικό των μκο, οι προβλεπόμενες «χειμερινές» σκηνές για τους πρόσφυγες θα είναι έτοιμες την άνοιξη(!!!) Πρώτα θα πρέπει να καθαριστεί ο τόπος από τις παλιές. Αυτές που αφήνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες/στριες, όταν μέσα στη νύχτα θα πρέπει να μπουν στο λεωφορείο που θα τους μεταφέρει στην Αθήνα για την πολυπόθητη συνέντευξη του relocation. Φεύγοντας, ως γνωστόν, δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους παρά μόνο ένα σακίδιο. Όλα τα υπόλοιπα, κυρίως τρόφιμα και ρούχα, μένουν εκεί λεία για τα ποντίκια. Καθώς οι υπηρεσίες καθαρισμού του Δήμου δεν επιτρέπεται να μπουν στο χώρο που στεγάζονται οι σκηνές, αναζητείται ο αρμόδιος φορέας που θα το αναλάβει. Και εδώ η γραφειοκρατία είναι παντοδύναμη και η απλή λογική πάει περίπατο. Μόνο που οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις σε αυτή την περίπτωση δεν είναι απλά ένα ακόμη οργανωτικό πρόβλημα, είναι μέρος της σωματικής και ψυχικής εξόντωσης ανθρώπων.

Αυτό που έχετε καταφέρει, λοιπόν, κ. Μουζάλα, και το γνωρίζετε πολύ καλά, είναι να εκτοπίσετε τους πρόσφυγες από τον αστικό ιστό, να νομιμοποιήσετε πλήρως τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους σε «απελάσιμους» και «μη απελάσιμους», να εκλιπαρείτε για την ενίσχυση της φύλαξης των χερσαίων/θαλάσσιων συνόρων της χώρας, να χρησιμοποιείτε την «προσφυγική κρίση» για να εξασφαλίσετε ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις και να σχεδιάζετε νέα κέντρα κράτησης για την «αποσυμφόρηση» των νησιών.

Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι η πολιτική σας έχει οδηγήσει κάποιους ανθρώπους στο συμπέρασμα πώς είναι προτιμότερη μια σφαίρα στη Συρία, παρά ο αργός παγωμένος θάνατος στα δικά σας χειμαδιά. Αν αυτός ήταν ο στόχος σας, τότε μπορείτε πράγματι να πείτε πως ολοκληρώσατε «επιτυχώς τις διαδικασίες ξεχειμωνιάσματος».

ΑΜΕΣΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ ΣΕ ΣΠΙΤΙΑ, ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΕΡΜΑΙΝΟΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ.
ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ CAMPS ΤΩΡΑ.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Δεκ 182016
 

Έξι μήνες μετά, τα camps «προσωρινής φιλοξενίας» των προσφύγων έχουν μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε χώρους διαρκούς εκτόπισης από την κοινωνία και τη ζωή, σε χώρους απομόνωσης από τα δικαιώματα, σε χώρους εγκλεισμού και καταστολής κάθε αυθόρμητης αντίστασης. Ταυτόχρονα, ο χειμώνας έχει χειροτερέψει τις ήδη απάνθρωπες συνθήκες και η μόνη απόκριση των αρχών είναι να απαγορεύουν την είσοδο στις κοινωνικές οργανώσεις.

Δεν πρόκειται για ‘αποτυχία’: με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, τα camps συμπληρώνουν αποτελεσματικά την πολιτική της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, την πολιτική του αποκλεισμού και των διακρίσεων, της ουσιαστικής κατάργησης του ασύλου, των -ξανά παραγεμισμένων- κέντρων κράτησης και των hot-spots, των απελάσεων, του πολέμου ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Η αντίθεσή μας σε αυτή την πολιτική περνά σήμερα κατά προτεραιότητα από τον αγώνα να κλείσουν άμεσα τα camps και να αντικατασταθούν από μικρές δομές φιλοξενίας εντός του αστικού ιστού, ανοιχτές στους πρόσφυγες και την κοινωνία, με ταυτόχρονη εξασφάλιση της ισότιμης πρόσβασης στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία, την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Σε αυτή την κατεύθυνση, καλούμε αλληλέγγυους χώρους και συλλογικότητες σε μία ανοιχτή εκδήλωση – συνέλευση, με θέμα την κατάσταση στα camps και την οργάνωση των αναγκαίων κινηματικών δράσεων μέσα κι έξω από αυτά.

Δευτέρα 19 Δεκέμβρη, 20.00 στο Στέκι Μεταναστών
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

http://antiratsistiki.gr/node/750

Οκτ 102016
 


Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 2016

Τους τελευταίους μήνες, ένα παλιό χρέος απειλεί την ύπαρξη της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας και του Στεκιού Μεταναστών στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για το χρέος του παλιού Ξενώνα Προσφύγων προς τη ΔΕΗ και το Δήμο Θεσσαλονίκης, ύψους 85.000 και 5.000 € αντίστοιχα. Το χρέος αυτό έχει φορτωθεί στην πλάτη της Αντιρατσιστικής και του Στεκιού, αφού, όταν πριν από 6 περίπου χρόνια ο ξενώνας αυτός απειλήθηκε με κλείσιμο, προσφέραμε το δικό μας όνομα ως τη μοναδική άμεση λύση για να μην κοπεί το ρεύμα και να μην μείνουν οι πρόσφυγες στο δρόμο. Στη συνέχεια, παραθέτουμε τα βασικά σημεία της δύσκολης, αλλά και ενδιαφέρουσας από τη σκοπιά της έμπρακτης αλληλεγγύης, ιστορίας του Ξενώνα και εξηγούμε με ποιο τρόπο θα παλέψουμε τώρα για να αντιμετωπίσουμε αυτό το χρέος.

Η ιστορία του Ξενώνα Προσφύγων

Ο Ξενώνας Προσφύγων, στην οδό Σιατίστης 12 & Φιλίππου, αποτελούσε για χρόνια τη μοναδική δομή φιλοξενίας προσφύγων στην πόλη της Θεσσαλονίκης, προσφέροντας στέγη σε 14 οικογένειες ή 70 περίπου άτομα. Τον Γενάρη του 2010, ο Ξενώνας έκλεισε, με απόφαση της ΜΚΟ που τον διαχειριζόταν ως τότε, λόγω –σύμφωνα με την ίδια- οικονομικών δυσχερειών. Εκείνη τη στιγμή, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, μαζί με άλλες συλλογικότητες και φορείς της πόλης, όπως συνδικάτα, σύλλογοι, δημοτικές κινήσεις και πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, καθώς και με την ενεργή συμμετοχή και υποστήριξη εκατοντάδων ανθρώπων, συγκρότησαν ένα κοινό μέτωπο για τη σωτηρία του ξενώνα. Ο στόχος μας ήταν να μείνει κατ’ αρχήν ο Ξενώνας ανοιχτός και να λειτουργήσει με κάθε τρόπο, μέχρις ότου βρεθεί κάποιος δημόσιος φορέας να αναλάβει εκ νέου τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία του, ως πιστεύαμε –και πιστεύουμε- ότι οφείλει να κάνει το κράτος.

Για ένα χρόνο περίπου, και παρά τις δυσκολίες που είχε ένα τέτοιο πρωτόγνωρο για εμάς τότε εγχείρημα, ο Ξενώνας πράγματι λειτούργησε μάλλον υποδειγματικά, διαχειριζόμενος από την κοινή συνέλευση ενοίκων και αλληλέγγυων. Υλικά στηριζόταν μόνο από την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και την έμπρακτη αλληλεγγύη δεκάδων άλλων ανθρώπων και συλλογικοτήτων, οι οποίοι πρόσφεραν εθελοντική δουλειά, είδη ανάγκης και χρήματα. Καταφέραμε έτσι να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες των ενοίκων χωρίς καμία επιδότηση, αφού η Αντιρατσιστική καταστατικά δεν δέχεται καμία χρηματοδότηση για τις δράσεις της.

Η πιο μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε ήταν όταν το καλοκαίρι του 2010, η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα, το οποίο ήταν στο όνομα της ΜΚΟ που διαχειριζόταν παλιά τον Ξενώνα. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να το επανασυνδέσουμε παράτυπα (μέχρι και γεννήτρια δοκιμάσαμε να φέρουμε), αυτό δεν ήταν τεχνικά δυνατό. Από την άλλη, ο Δήμος Θέρμης, ιδιοκτήτης του κτιρίου, ο Δήμος Θεσσαλονίκης ή όποιος άλλος υπεύθυνος δημόσιος φορέας αρνήθηκε να κάνει οτιδήποτε. Έτσι, η μόνη λύση που υπήρχε για να μην βρεθούν οι ένοικοι στο δρόμο και διακοπεί βίαια αυτό το εγχείρημα, ήταν να ζητήσουμε την επανασύνδεση του ρεύματος σε ένα δικό μας όνομα. Μετά από συνεννόηση με τους άλλους φορείς, η νέα σύνδεση έγινε στο όνομα της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Κοινωνικό Κέντρο Θεσσαλονίκης», την οποία είχαμε δημιουργήσει για να υποστηρίζουμε τις τυπικές λειτουργίες του Κοινωνικού Κέντρου – Στεκιού Μεταναστών (μισθωτήρια, λογαριασμοί κοκ). Είναι φανερό ότι η υπογραφή των συμβολαίων από την παραπάνω ΑΜΚΕ νομικά ήταν αδύνατη, αφού δεν είχε καμία νόμιμη σχέση με το κτίριο (ιδιοκτησίας, παραχώρησης ή ενοικίασης). Παρόλα αυτά, κατέστη εφικτή μετά από πολιτική παρέμβαση δική μας και των άλλων φορέων, με στόχο πάντα την επιβίωση των ενοίκων. Μάλιστα, στον ένα περίπου χρόνο της αυτοδιαχειριζόμενης λειτουργίας του Ξενώνα (ως τον 12/2010), πληρώναμε λογαριασμούς, συμπεριλαμβανομένης της ΔΕΗ, καταβάλλοντας 2000 € για εγγύηση και 3.864 € για λογαριασμούς.

Καθώς όμως στο διάστημα αυτό δεν επιτεύχθηκε η κανονική και μόνιμη λειτουργία του Ξενώνα από κάποιο αρμόδιο δημόσιο φορέα, η Αντιρατσιστική αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την ευθύνη της διαχείρισης του ξενώνα, καθώς δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αναλαμβάνει μόνη της το κόστος επ’ αόριστο. Ο Ξενώνας βέβαια παρέμεινε ανοιχτός και φιλοξενούσε οικογένειες μέχρι και το Νοέμβριο του 2014, όταν με ενέργειες αλληλέγγυων πολιτών προσφέρθηκαν διαμερίσματα και οικονομική βοήθεια στις οικογένειες, οπότε και εκκενώθηκε και σφραγίστηκε από τον ιδιοκτήτη του.

Όλο αυτό το διάστημα στον ξενώνα προσφύγων διέμειναν δεκάδες οικογένειες προσφύγων και οι 24 συνδέσεις κατέγραψαν κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος που ανήλθε στο ποσό των 80.000 ευρώ. Φυσικά, γνωρίζαμε ότι το ποσό αυτό συνέχιζε να χρεώνεται στο όνομά μας. Όμως, καθώς μέσα έμεναν ακόμα πρόσφυγες και μικρά παιδιά, δεν ζητήσαμε τη διακοπή του. Η μόνη λύση για εμάς θα ήταν να ξαναλειτουργούσε ο Ξενώνας από κάποιο δημόσιο φορέα, ο όποιος θα αναλάμβανε εύλογα και το χρέος, κάτι που βέβαια δεν έγινε.

Η σημερινή κατάσταση

Τελικά, μετά την οριστική εκκένωση του κτιρίου του Ξενώνα από τους ενοίκους του και τη διακοπή της σύνδεσης, η ΔΕΗ μετέφερε το συνολικό χρέος ύψους 80.066,00 € στη σύνδεση που αντιστοιχεί στην έδρα της παραπάνω ΑΜΚΕ, στην οδό Ερμού 23, δηλαδή στο Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών. Στο χρέος αυτό προστέθηκαν άλλες 4.220 Δημοτικά Τέλη. Παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις μας προς τη Διοίκηση της ΔΕΗ, μας ξεκαθαρίστηκε ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαγραφής του χρέους. Αν δεν το αναλάβουμε, τότε κινδυνεύουμε άμεσα με διακοπή της ηλεκτροδότησης στο Στέκι, ενώ το χρέος θα μεταφερθεί στα πρόσωπα που εκπροσωπούν νόμιμα το Στέκι. Εντωμεταξύ, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουμε ήδη αναγκαστεί να πληρώσουμε προς τη ΔΕΗ περισσότερα από 5.000 ευρώ σε τόκους, για να μην κοπεί το ρεύμα στο Στέκι.

Αν δεν πληρώσουμε συνεπώς, είναι προφανές ότι το Στέκι θα κλείσει, χωρίς βέβαια ούτε αυτό να μας απαλλάξει από το χρέος. Μαζί με το Στέκι, θα σταματήσουν και οι δράσεις αλληλεγγύης που στεγάζονται και υποστηρίζονται από αυτό, όπως τα μαθήματα αλληλεγγύης για ντόπιους και μετανάστες, η κουζίνα αλληλεγγύης, η συλλογή και διανομή ειδών πρώτης ανάγκης και τόσα άλλα. Και μαζί, πιστεύουμε, θα έχουμε μία πολιτική ήττα και υποχώρηση για την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και τα κινήματα αλληλεγγύης.

Μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους, αποφασίσαμε αναγκαστικά να αναλάβουμε συλλογικά αυτό το χρέος και να ζητήσουμε τη ρύθμιση και την αποπληρωμή του με δόσεις, παρότι είναι φανερό ότι δεν προέκυψε από κάποια δική μας δράση ή αδράνεια, αλλά από μία συνολική, πρακτική ανάγκη της πόλης, στην οποία παρασταθήκαμε χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες. Όπως αναφέραμε, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και το Στέκι Μεταναστών, με καταστατική τους απόφαση ως τώρα δεν έχουν ζητήσει ή λάβει καμία χρηματοδότηση από δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα και τα μόνα έσοδα, με τα οποία διατηρούμε ως τώρα τις δομές αλληλεγγύης και τις άλλες δραστηριότητές μας, προέρχονται από ατομικές εισφορές, εκδηλώσεις και τη λειτουργία του Στεκιού. Είναι όμως προφανές ότι χωρίς πόρους είναι αδύνατο να εξυπηρετήσουμε τη ρύθμιση ενός τέτοιου χρέους, οπότε και αναγκαστήκαμε να απευθυνθούμε πρώτα από όλα σε όσους φορείς συμμετείχαν ή υποστήριξαν το αρχικό εγχείρημα του Ξενώνα, ζητώντας να μοιραστούμε την ευθύνη αποπληρωμής του κοινού αυτού χρέους. Το χρέος βέβαια είναι στο δικό μας όνομα, οπότε για να συμβάλλει κάποιος φορέας στην αποπληρωμή του, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω δωρεάς προς το νομικό πρόσωπο του Στεκιού. Έτσι, είμαστε αναγκασμένοι να δεχτούμε, για πρώτη και μοναδική φορά, χρηματοδοτήσεις και μάλιστα από φορείς που ποτέ δεν θα το κάναμε. Πρόκειται για μία κατάσταση εξαιρετικά δυσάρεστη και ψυχοφθόρα για εμάς, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή.

Είναι απολύτως σαφές ότι τα χρήματα αυτά θα κατευθυνθούν αποκλειστικά και μόνο στην αποπληρωμή του χρέους των 80.000 προς τη ΔΕΗ και καμία σχέση δεν θα έχουν με το ταμείο και τις δράσεις του Στεκιού και της Αντιρατσιστικής. Το Στέκι και η Αντιρατσιστική όχι μόνο δεν πρόκειται να επωφεληθεί από αυτά τα χρήματα, αλλά –αναγκαστικά- θα συμβάλλει και αυτό όσα περισσότερα μπορεί για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους, ζητώντας την έκτακτη συνδρομή των δικών του ανθρώπων. Η διαχείριση των χρημάτων αυτών θα γίνεται δημόσια και ανοιχτά. Στο πλαίσιο αυτό, και με την ευκαιρία αυτής της ανακοίνωσης, ενημερώνουμε ότι ήδη έχουν δοθεί 15.000 ευρώ από την «Αλληλεγγύη για Όλους» για την πληρωμή του χρέους, καθώς ο –τότε- ΣΥΡΙΖΑ το 2010 ήταν ένας από τους συμμάχους της Αντιρατσιστικής στην υπόθεση του Ξενώνα. Για τον ίδιο λόγο έχουμε ζητήσει επίσης χρήματα από το Δήμο Θεσσαλονίκης, την ίδια τη ΔΕΗ και άλλους.

Κυρίως όμως, απευθυνόμαστε σε κάθε αλληλέγγυα συλλογικότητα, σε κάθε σύντροφο και συντρόφισσά μας από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ζητώντας να συνεισφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές της στην πληρωμή αυτού του χρέους. Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό το Στέκι με τις δράσεις αλληλεγγύης του και την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία με την πολιτική και κοινωνική της παρέμβαση. Μέχρι σήμερα, εδώ και 20 σχεδόν χρόνια από το ξεκίνημα της Αντιρατσιστικής και 12 χρόνια από αυτό του Στεκιού, έχουμε καταφέρει να αντιμετωπίσουμε πολλές δυσκολίες και να μείνουμε όρθιοι και όρθιες. Πιστεύουμε ότι αξίζει τον κόπο να το παλέψουμε και τώρα.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών

Περισσότερες πληροφορίες

Η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης ξεκίνησε το 1998, ως ένας ανοιχτός κινηματικός χώρος συντονισμού των πολιτικών και κοινωνικών συλλογικοτήτων της πόλης ενάντια στη βαρβαρότητα του ρατσισμού. Για 19 χρόνια, μέσα από πορείες, συγκεντρώσεις, εκδηλώσεις και το ετήσιο «Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ», αγωνίζεται για τη νομιμοποίηση και την κοινωνική εξίσωση των μεταναστών/τριών, για το άνοιγμα των συνόρων και την παροχή ασύλου στους πρόσφυγες, για την οργάνωση της έμπρακτης αλληλεγγύης απέναντι σε κάθε αποκλεισμένη και καταπιεσμένη ομάδα. Λειτουργεί με βάση ανοιχτή εβδομαδιαία συνέλευση (κάθε Τετάρτη στις 9) και στεγάζεται στο Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών. Περισσότερα στο antiratsistiki.gr, fb: Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης.

Το Κοινωνικό Κέντρο – Στέκι Μεταναστών ξεκίνησε το 2004, με πρωτοβουλία της Αντιρατσιστικής, ενώ από το 2009 στεγάζεται στον ιστορικό χώρο της Ερμού 23, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πέρα από την Αντιρατσιστική, στους 3 ορόφους του στεγάζει σήμερα 20 περίπου κινηματικές, εργατικές, μεταναστευτικές και κοινωνικές συλλογικότητες, συνελεύσεις και κινηματικές πρωτοβουλίες, θεατρικές και πολιτιστικές ομάδες. Μέσα στο Στέκι αναπτύχθηκαν επίσης δράσεις και ομάδες έμπρακτης αλληλεγγύης, όπως η «Εκτός Τάξης» που προσφέρει δωρεάν μαθήματα σε έλληνες και μετανάστες, η Κουζίνα Αλληλεγγύης που παρέχει κάθε Σαββατοκύριακο γεύμα και συντροφιά σε εκατοντάδες ανθρώπους, η Room39 που συγκεντρώνει και μοιράζει είδη πρώτης ανάγκης και φαγητό σε πρόσφυγες και αστέγους, η Ομάδα Νομικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και πολλές άλλες πρόσκαιρες ή μόνιμες πρωτοβουλίες. Περισσότερα στο socialcenter.gr, fb: Κοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών.

Μαΐ 292016
 

13323658_870465113082772_611874632503082925_o

Ένα μήνα και κάτι πριν το Φεστιβάλ, καλούμε όλες τις οργανώσεις, τις ομάδες, τις συλλογικότητες, αλλά και τα άτομα, που θέλουν να συμμετάσχουν σε αυτό, σε μια μεγάλη οργανωτική συνέλευση στο Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστών· η προετοιμασία και η επιτυχία και της φετινής διοργάνωσης απαιτεί τη συμμετοχή όλων μας!

Βρείτε το πολιτικό κείμενο του Φεστιβάλ στην ειδική σελίδα στο blog μας: 19o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ / 19th Antiracist Festival – 2016

fb event: https://www.facebook.com/events/199993337061222/

Μαΐ 292016
 

19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – Κοινωνικής Αλληλεγγύης,

1,2, και 3 Ιούλη 2016, πρώην Στρ. Παύλου Μελά, Θεσσαλονίκη

«Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου, γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή»

19th2


Πολλά και κοσμογονικά πράγματα συνέβησαν από το προηγούμενο μας φεστιβάλ μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο: μνημόνια παλιά και νέα, «μεταρρυθμίσεις» και ιδιωτικοποιήσεις, που συγκέντρωσαν τον πλούτο στους λίγους και μοίρασαν τη φτώχεια στους πολλούς, πόλεμοι και βομβαρδισμοί που χτύπησαν λαούς και διέλυσαν χώρες, αλλά και αγώνες, από το Κομπανί ως τις γαλλικές πλατείες, που μας έδωσαν ξανά ελπίδα. Αυτό όμως που μας κίνησε περισσότερο, το ζήτημα που μας κάλεσε επιτακτικά να διαλέξουμε «με ποια πλευρά είμαστε», ήταν το προσφυγικό: οι αγώνες δηλαδή των προσφύγων και μεταναστών ενάντια στα σύνορα και από δίπλα το μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης. Το 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ – Κοινωνικής Αλληλεγγύης δε θα μπορούσε παρά να έχει στον πυρήνα του αυτή τη θεματική.

Βλέπουμε το Φεστιβάλ ως μια ευκαιρία να αναλογιστούμε συλλογικά όσα έχουμε ζήσει τους τελευταίους μήνες, όσα μάθαμε στις δράσεις έμπρακτης αλληλεγγύης στην πόλη της Θεσσαλονίκης και κυρίως στην Ειδομένη, όσα διεκδικήσαμε στις κινητοποιήσεις ενάντια στο φράχτη, στα κέντρα κράτησης και στις ευρωπαϊκές αντιμεταναστευτικές συμφωνίες. Ως έναν κόμβο για να βρεθούμε με ομάδες και συλλογικότητες από την πόλη, την υπόλοιπη Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, με ανθρώπους μπαίνουν κάθε μέρα με τα σώματα και τα μυαλά τους στον αγώνα για την υποστήριξη των μεταναστ(ρι)ών, στον αγώνα ενάντια στα σύνορα και το φασισμό και υπέρ του διεθνισμού και της αλληλεγγύης. Ως αφορμή για να βαθύνουμε τις μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης, αλλά και για να συναντηθούμε πολιτικά και κοινωνικά με τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη στην ευρύτερη περιοχή, να κουβεντιάσουμε και να διασκεδάσουμε (χωρίς καμιά ντροπή κι ενοχή), αρχίζοντας να μοιραζόμαστε αγωνίες, φόβους κι ελπίδες, όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που συνυπάρχουν σε μία κοινότητα.

Θέλουμε, όμως, να εμβαθύνουμε και στις αιτίες της προσφυγιάς. Να αναζητήσουμε, πέρα από τις τηλεοπτικές εικόνες φρίκης, το τι συμβαίνει στη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν, ποια είναι η κατάσταση στη γειτονική Τουρκία με τον τόσο κεντρικό ρόλο στη νέα συμφωνία, αλλά και τι ωθεί ανθρώπους από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Μαρόκο, τη Σενεγάλη κ.α. να ρισκάρουν τις ζωές τους για να μπουν σε ένα νέο αγώνα επιβίωσης. Να δούμε το ρόλο της Δύσης στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Μέσης Ανατολής, τις ευθύνες της Ευρώπης στη στήριξη αυταρχικών καθεστώτων στην Ασία και την Αφρική, τα αποτελέσματα του καπιταλισμού στην υπερεκμετάλλευση και την καταδίκη ολόκληρων πληθυσμών στη φτώχεια, την καταπίεση, την ανελευθερία, σε μία ζωή γεμάτη φόβο.

Ξέρουμε όμως ότι όσο η αλληλεγγύη και η αντίσταση οργανώνονται, τόσο ανασυντάσσεται η κυρίαρχη ευρωπαϊκή ξενοφοβική μηχανή. Ο Βαλκανικός δρόμος έχει κλείσει, η απάνθρωπη συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία οδηγεί σε απελάσεις, εγκλεισμό, κλείσιμο των περασμάτων, στρατιωτικοποίηση της διαχείρισης του προσφυγικού, με τις περιπολίες της FRONTEX και του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο να δημιουργούν ένα νέο status επιτήρησης συνόρων και να προκαλούν τελικά ένα νέο κύκλο μαζικών τάφων στη Μεσόγειο. Την ίδια στιγμή, οι ομάδες αλληλεγγύης, αυτοί που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της διάσωσης και της υποστήριξης των προσφύγων ενόσω το ελληνικό κράτος εμφανιζόταν από πλημμελές ως επιδεικτικά απόν από τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις προστασίας των ανθρώπων που έφταναν στα σύνορά του, δαιμονοποιούνται από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία των ΜΜΕ και δέχονται επίθεση και καταστολή. Αυτή η πορεία της αναστήλωσης της Ευρώπης-Φρούριο, η οποία αμφισβητήθηκε το περσινό καλοκαίρι από την ίδια την κίνηση και την αποφασιστικότητα των μεταναστ(ρι)ών, περνά μέσα από πολιτικές αποφάσεις και σχεδιασμούς που οφείλουμε να τους αντιλαμβανόμαστε καλά και να αντιπαρατεθούμε μαζί τους με το λόγο και την πράξη μας, ξεκινώντας από το ρόλο του ελληνικού κράτους και της κυβέρνησης σε αυτό το διεθνή καταμερισμό του αντιμεταναστευτικού πολέμου.

Η ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική αλληλοτροφοδοτείται και με το αναγεννημένο τέρας του ευρωπαϊκού φασισμού, το οποίο κερδίζει έδαφος, πατώντας πάνω στις πιο μύχιες φοβίες των ανθρώπων, υπόσχεται μια λευκή, χριστιανική, αρτιμελή και φυσικά αρρενωπότατη Ευρώπη, καθορίζει την πολιτική ατζέντα και επιτίθεται σε όποιον/α διαφέρει ή σε όποιον/α του αντιστέκεται. Από αυτή τη σκοπιά επιδιώκουμε να αναδείξουμε και τα ζητήματα του φασισμού, της ισλαμοφοβίας και της ακροδεξιάς στην πανευρωπαϊκή τους διάσταση, στοχεύοντας πάνα στον καλύτερο κι ευρύτερο αντιφασιστικό συντονισμό και στην πάλη ενάντια στους φασιστές εδώ και παντού, όπου αυτοί προσπαθούν να βγουν από το βόθρο της ιστορίας και να αποκτήσουν κοινωνικά ερείσματα.

Πέρα από το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, το οποίο κατέχει αυτονόητα την κεντρική θέση στη θεματολογία του, το 19ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα επιδιώξει ξανά να φιλοξενήσει και να αναδείξει και άλλους κοινωνικούς αγώνες, προσφέροντας ένα χώρο συνάντησης διαφορετικών συλλογικοτήτων, που όμως χρειάζεται –πιστεύουμε- η μία την άλλη. Θα μιλήσουμε για όλες τις εκφάνσεις του κοινωνικού αποκλεισμού, μαζί με τις οργανώσεις για τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας, για τους αγώνες της LGBTQI κοινότητας ενάντια σε κάθε τύπου κοινωνική καταπίεση, τις διαρκείς μάχες των αναπήρων για προσβασιμότητα και την απαραίτητη κοινωνική μέριμνα και υποστήριξη, τον αγώνα να σταθεί στα πόδια του το σύστημα της ψυχικής υγείας, τις διεκδικήσεις και τα δικαιώματα των Ρομά, την πάλη ενάντια στον αποκλεισμό των τοξικοεξαρτημένων ατόμων.

Γνωρίζουμε ταυτόχρονα ότι οι αγώνες αυτοί είναι αναπόσπαστο μέρος των κοινωνικών αγώνων για τη γη, την ελευθερία, τη δουλειά με αξιοπρέπεια. Γι αυτό, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ παραμένει ανοιχτό στα κινήματα της παιδείας και της υγείας, στα κινήματα για την περιβαλλοντική δικαιοσύνη και τα κοινά αγαθά, στους μικρούς και μεγαλύτερους αγώνες των εργαζομένων, με αιχμή τη μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τη νεοφιλελεύθερη ασφαλιστική αποδιάρθρωση και τις επερχόμενες απολύσεις. Άλλωστε, η επιβολή της ευρωπαϊκής κατασταλτικής πολιτικής για το προσφυγικό στηρίχτηκε και αυτή στην επίκληση του δόγματος TINA (Τhere Ιs Νo Αlternative), ακριβώς όπως λίγο καιρό πριν, το νέο μνημόνιο και η «ευρωπαϊκή ένταξη» (ή δέσιμο) της χώρας επιβλήθηκαν ως μονόδρομος χωρίς άλλη εναλλακτική. Γι αυτό πιστεύουμε ότι, παρά το αμήχανο κλίμα που επικρατεί μετά από αυτή την ήττα, η αναζήτηση των εναλλακτικών αποτελεί προϋπόθεση για την αναγκαία ανασυγκρότηση των πολιτικών και κοινωνικών αντιστάσεων. Θέλουμε λοιπόν το Φεστιβάλ να συμβάλει και σε αυτή τη συζήτηση.

Σε αυτή τη συνάντηση κι ακόμα περισσότερο σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, δεν περισσεύει κανείς και καμία, από όσους αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αυτήν την πλευρά του ποταμού. Για το λόγο αυτό, το φεστιβάλ θα παραμένει πάντα ανοιχτό και φιλόξενο σε όλες τις συλλογικότητες που, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές θεματικές, τακτικές, προσεγγίσεις, αναλύσεις ή προτεραιότητες που έχουν, επιθυμούν τη συνεργασία, διαπνέονται από την αλληλεγγύη, χαρακτηρίζονται από εσωτερική δημοκρατία και κοινωνική γείωση, σέβονται τα δικαιώματα των εργαζομένων τόσο στην κοινωνία όσο και στο εσωτερικό τους και –πρώτα από όλα- τοποθετούνται με σαφήνεια ενάντια στις πολιτικές και τις κυβερνήσεις που, όπως κι η ελληνική, κλείνουν σύνορα, υψώνουν φράχτες, φυλακίζουν ανθρώπους λόγω καταγωγής και πνίγουν πρόσφυγες στη θάλασσα, ή καταδικάζουν ολόκληρους λαούς στη φτώχεια. Αν συμφωνούμε σε αυτά, όλα τα άλλα θα τα βρούμε στο δρόμο: στο δρόμο του αγώνα, για έναν κόσμο χωρίς σύνορα και εκμετάλλευση, για έναν «κόσμο που θα χωρά πολλούς κόσμους».

Ανοιχτά σύνορα, όχι στην κράτηση και τις απελάσεις.

Ενάντια στην Ευρώπη της φτώχειας και του ρατσισμού

Η αλληλεγγύη θα νικήσει!

19th

Μαΐ 292016
 

co-590x393

Όταν δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες στην Ελλάδα στριμώχνονται ανάμεσα στους χώρους κράτησης και τις απελάσεις που με περισσή ευκολία οργανώνει η κατ’ ευφημισμό «αριστερή» μας κυβέρνηση και στα τείχη του ρατσισμού που υψώνει η «ανθρωπιστική» Ευρωπαϊκή Ένωση, τότε κάθε πρωτοβουλία έμπρακτης αλληλεγγύης είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για τους πρόσφυγες, αλλά για όλους όσους αποζητάμε μία ανάσα αντίστασης.

Ακόμα περισσότερο, όταν χιλιάδες πρόσφυγες δεν βρίσκουν ακόμα κατάλυμα στους υποτυπώδεις και συχνά απάνθρωπους καταυλισμούς, κάθε διαθέσιμος και κατάλληλος χώρος πρέπει να αφιερώνεται στις επείγουσες ανάγκες στέγασης όλων αυτών των ανθρώπων, χωρίς καθυστερήσεις και δισταγμούς. Και αν το κράτος κι η κυβέρνηση αδυνατούν, τότε είναι καθήκον της ίδιας της κοινωνίας και του αντιρατσιστικού κινήματος να εξασφαλίσουν ότι (και) αυτοί οι άνθρωποι δεν θα βρεθούνε στους δρόμους.

Στηρίζουμε λοιπόν ολόψυχα την κίνηση της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης για τους Οικονομικούς και Πολιτικούς πρόσφυγες» στην Αθήνα να καταλάβει το από χρόνια εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο City Plazaκαι να το προσφέρει ως χώρο στέγασης εκατοντάδων προσφύγων. Για εμάς, δεν υπάρχει αμφιβολία: το δικαίωμα στη στέγη και στην αξιοπρέπεια είναι πολύ σημαντικότερο από το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία, πόσο μάλλον όταν αυτή αφορά μία εγκαταλελειμμένη επιχείρηση που χρωστά και ένα σκασμό λεφτά σε εργαζόμενους.

Και, για να είμαστε ειλικρινείς, όχι μόνο στηρίζουμε, αλλά ζηλεύουμε κιόλας. Και ελπίζουμε να ανταποκριθούμε και εμείς καλύτερα σε αυτή την ανάγκη. Και ευχόμαστε να γεμίσει η χώρα δέκα, εκατό, χίλια City Plaza, όπου θα βρει στέγη και συντροφιά κάθε κατατρεγμένος, ντόπιος, πρόσφυγας ή μετανάστης.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Μαΐ 292016
 
13241280_10208642628436607_8281140675579367162_n
Η Κυβέρνηση αποφάσισε και «εκτελεί» τη δεύτερη επιχείρηση εκκένωσης της Ειδομένης, από τους χιλιάδες πρόσφυγες που παραμένουν εκεί τους τελευταίους μήνες διεκδικώντας να συνεχίσουν το ταξίδι τους σε άλλες χώρες. H επιχείρηση έρχεται μετά από ένα διάστημα διαρκούς καταστολής και στοχευμένου καταναγκασμού σε πείνα και εξαθλίωση, προκειμένου να καμφθεί αυτή η πολιτική τους στάση, με την οποία διεκδικούσαν το άνοιγμα των συνόρων. Η “μη αστυνομική” επιχείρηση «εκτελείται» με μονάδες ΟΠΚΕ, ΥΜΕΤ και ΜΑΤ σε επιφυλακή, απομακρύνοντας από το χώρο, σε ακτίνα 3-5 χιλιομέτρων, αλληλέγγυους και δημοσιογράφους (εκτός αυτούς της κρατικής ΕΡΤ), ενώ στο χώρο βρίσκονται μόνο επίσημες ΜΚΟ. Μάλιστα, τις τελευταίες μέρες η περιοχή κηρύχθηκε στρατιωτικοποιημένη ζώνη, με αποτέλεσμα η απαγόρευση διέλευσης να καταλήξει ακόμη και σε προσαγωγές αλληλέγγυων που μοίραζαν εφημερίδες. Στόχος της κυβέρνησης είναι να μεταφέρει τους πάνω από 8.500 πρόσφυγες/μετανάστες σε βιομηχανικούς χώρους γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
Η παραπάνω κατάσταση είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας της ΕΕ να κλείσει τα σύνορά της και να καταστείλει τους πρόσφυγες, πολιτική  την οποία συνυπογράφει η ελληνική κυβέρνηση. Η «Ενωμένη Ευρώπη» φροντίζει να ενώνει μόνο τα συμφέροντα του κεφαλαίου, καταδικάζοντας στην εξαθλίωση όποιον δεν τον έχει ανάγκη. Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει (υπό τις επιταγές βέβαια της ΕΕ, αλλά και τη δική της σύμφωνη γνώμη) το ρόλο του διαλογέα. Διαλέγει, επί της ουσίας, ποιοι είναι «χρήσιμοι» προς εκμετάλλευση στα κράτη της ΕΕ, ποιοι δηλαδή θα αποτελέσουν το φθηνό εργατικό δυναμικό με μηδαμινά δικαιώματα και ποιοι θα απελαθούν, επαναπροωθηθούν κλπ. Άλλωστε, η κυβέρνηση έχει ήδη υπογράψει τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, εγκλωβίζοντας από τη μία τους πρόσφυγες στη χώρα και προχωρώντας από την άλλη σε επαναπροωθήσεις, ακόμα και προς εμπόλεμες ζώνες. Την ίδια στιγμή το ΝΑΤΟ διευρύνει τις βάσεις του στην Ελλάδα και αποκτά σταθερή πλέον παρουσία στο Αιγαίο.
Οι πρόσφυγες/μετανάστες, οι οποίοι έρχονται από εμπόλεμες ζώνες, ολοκληρωτικά καθεστώτα και αυταρχικές κυβερνήσεις, αντιμετωπίζονται από την Ευρώπη και τα κράτη της με φράχτες, φυλακίσεις, απελάσεις και πνιγμούς. Οι πρόσφυγες της Ειδομένης, από τις άθλιες συνθήκες του καταυλισμού, περνάνε στο στοίβαγμα σε χώρους ακατάλληλους για ανθρώπινη διαμονή, απομονωμένους από κατοικημένες περιοχές. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, έχουν γίνει απεργίες πείνας προσφύγων/μεταναστών που δεν αντέχουν άλλο σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης, ενώ σε Πειραιά και Θεσσαλονίκη έχουν γίνει κοινές κινητοποιήσεις ντόπιων-μεταναστών για το σταμάτημα του πολέμου και το άνοιγμα των συνόρων.
Στεκόμαστε, όπως πάντα, στο πλευρό των προσφύγων/μεταναστών αναγνωρίζοντάς τους ως θύματα μιας κοινής επίθεσης που στις χώρες τους εκδηλώνεται με το χειρότερο πρόσωπο. Εργαζόμενοι, άνεργοι, ντόπιοι και μετανάστες πρέπει να δώσουμε κοινό αγώνα απέναντι στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τον πόλεμο που μας επιβάλουν. Αν σήμερα δε σταθούμε εμπόδιο σε αυτή την πολιτική, η επίθεση θα βαθύνει για όλες/ους μας. Κυβέρνηση, ΕΕ, κεφάλαιο θέλουν να ξεπεράσουν την κρίση τους πάνω από τα πτώματά μας, αλλά δεν πρόκειται να τους αφήσουμε. Με ταξική διεθνιστική αλληλεγγύη και πάλη των λαών θα ανατρέψουμε την επίθεση, οικοδομώντας έναν κόσμο χωρίς φτώχεια, πολέμους κι εκμετάλλευση.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
  • Να μην ασκηθεί καμία μορφή βίας κατά των προσφύγων/μεταναστών της Ειδομένης.
  • Να ανοίξουν τώρα τα σύνορα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.
  • Να σταματήσουν οι πολεμικές συρράξεις που εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και γεννούν την προσφυγιά.
  • Άμεση διάλυση του ΝΑΤΟ, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μηχανισμός πολέμου.
  • Οι πρόσφυγες/μετανάστες δικαιούνται προστασία, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, μέσα στον ιστό των πόλεων, άσυλο και δικαίωμα να μετεγκατασταθούν άμεσα στις χώρες που επιθυμούν. Σε κάθε περίπτωση, οι όποιοι χώροι φιλοξενίας να είναι ανοιχτοί για τους πρόσφυγες και την κοινωνία υποδοχής.
  • Να δοθεί σε όλους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες η δυνατότητα να αποκτήσουν κάρτα εργασίας για ισότιμες εργασιακές σχέσεις και πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση.
  • Να μην αναγνωριστεί η Τουρκία ως ασφαλής τρίτη χώρα και να σταματήσει πάραυτα η εγκληματική επαναπροώθηση των προσφύγων σε αυτήν.
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Ξεκίνημα, ΟΚΔΕ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα
Απρ 052016
 

12932813_839017156227568_6617716085245495492_n

Η άνοιξη έφτασε, το καλοκαίρι κοντοζυγώνει και το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ θα είναι και φέτος εδώ από την 1η ως την 3η Ιουλίου στο πρώην στρατόπεδο Π.Μελά.

Ήρθε λοιπόν η ώρα να βάλουμε κάτω ιδέες, σκέψεις και διεκδικήσεις τόσο για το αντιρατσιστικό κίνημα και την αλληλεγγύη σε μετανάστες και πρόσφυγες όσο και για τους αγώνες στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.

Σας περιμένουμε όλες και όλους στην πρώτη ανοιχτή συνέλευση για την οργάνωση και τον προγραμματισμό του 19ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη την Τετάρτη 6 Απριλίου στις 20:00.

fb event: https://www.facebook.com/events/219690721729277/

Πληροφορίες και υλικό από τα προηγούμενα φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε εδώ και στη σελίδα της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης

Απρ 052016
 

12963773_10204395309041764_3942152974629716178_n

photo credits: Marios Lolos

Την 18η του Μάρτη μετά από μακρές διαπραγματεύσεις στη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Τουρκίας εκδόθηκε μια κοινή ανακοίνωση για τα νέα δεδομένα στη διαχείριση του προσφυγικού. Για την ακρίβεια, ανακοινώθηκε ότι πρακτικά δεν υφίσταται τέτοιο ζήτημα, αφού το σχετικό κείμενο δεν περιείχε ούτε για δείγμα τη λέξη “πρόσφυγας”, μιλώντας μόνο για μετανάστες -ενίοτε “παράτυπους”. Στην πραγματικότητα η ανακοίνωση εξαντλείται στο στόχο της ανακοπής, του περιορισμού και τελικά του σταματήματος των “ροών” από την Τουρκία μέσω της Ελλάδας προς την ΕΕ.

Η γενική κατεύθυνση της συμφωνίας δεν αποτέλεσε έκπληξη για όσους/ες παρακολουθούν στενά το προσφυγικό, αφού τους είχε προϊδεάσει πλήθος κινήσεων που οδηγούσαν μαθηματικά σε κάτι τέτοιο, όπως, μεταξύ άλλων, ο ερχομός νατοϊκών πλοίων στα νησιά του Αιγαίου, η νέα πραγματικότητα των hot spots, η ξεχωριστή κράτηση στο λιμάνι της Καβάλας μη “επιλέξιμων” μεταναστών και η μεταφορά τους με κλούβες στα προαναχωρησιακά κέντρα της Ξάνθης, του Παρανεστίου και του Φυλακίου, και το κλείσιμο των βορείων συνόρων μέρες πριν την τελική συμφωνία, με το πλήθος στην Ειδομένη να αυξάνεται διαρκώς. Η αντιμεταναστευτική ένταση των διατυπώσεών της όμως σόκαρε ακόμα και διεθνείς ΜΚΟ που μόνο για ακραίο ριζοσπαστισμό δεν μπορούν να κατηγορηθούν και των οποίων η διπλωματική τους φρασεολογία δε θα περιείχε εύκολα διατυπώσεις όπως «απάνθρωπη» ή «ιστορικών διαστάσεων πλήγμα στα δικαιώματα», αν δεν ήταν πράγματι έτσι και ακόμη χειρότερα.

Ο «βαλκανικός δρόμος» ως ήδη μακρινή ανάμνηση

Το πέρασμα προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, μέσω του οποίου έφτασαν στις χώρες που επιθυμούσαν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες, η διαδρομή που, ξεκινώντας από τα παράλια της Τουρκίας, περνούσε από τα νησιά για να συνεχίσει στην Ειδομένη, τη Γευγελή και όλα τα συνοριακά περάσματα μέσα στα Βαλκάνια, αλλά και στη συνέχεια προς Ουγγαρία, Αυστρία και πέρα, ο διάδρομος τον οποίο διέσχισαν τόσες ελπίδες και ο οποίος ένωσε τόσες αντιστάσεις και τόση αλληλεγγύη, ανήκει και με τη βούλα πια στο παρελθόν. Η πολιτική των κλειστών συνόρων νίκησε κατά κράτος, εγκλωβίζοντας στην Ελλάδα χιλιάδες ανθρώπους που στην πραγματικότητα ήθελαν να προχωρήσουν βορειότερα. Η de facto καταστολή αυτής της κίνησης πριν τη συμφωνία και το αρραγές μπλοκ των χωρών του Βίζενγκραντ, στην πραγματικότητα περιόρισε την όποια διαπραγμάτευση στο πώς θα σταματήσει η έλευση προσφύγων και προς την ίδια την Ελλάδα, πώς δηλαδή το δεδομένο εσωτερικό σύνορο εντός της ΕΕ που προϋπήρχε στην Ειδομένη θα μεταφερθεί στα διοικητικά εξωτερικά σύνορα, χτίζοντας έτσι ένα δεύτερο μετά τον Έβρο, θαλάσσιο αυτή τη φορά, στιβαρό σύνορο-φράχτη από την Τουρκία προς την Ελλάδα, υποστηριζόμενο με στρατιωτικούς, κατασταλτικούς, αλλά και διοικητικούς-νομικούς όρους.

Το εφεύρημα της «ασφαλούς τρίτης χώρας»

Το βασικό εργαλείο για να στοιχειοθετηθεί νομικά αυτή η πολιτική είναι η ανακήρυξη της Τουρκίας σε ασφαλή χώρα (αναγνώριση στην οποία είχε πρωτοστατήσει η ελληνική κυβέρνηση), ανοίγοντας έτσι το δρόμο ώστε πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες να μπορούν να επαναπροωθηθούν στην Τουρκία, από τη στιγμή που είτε χαρακτηρίζονται με τη νέα “προσεκτική” ορολογία ως “παράτυποι” (πρακτικά όλοι οι Μαγκρεμπίνοι, Πακιστανοί, Μπαγκλαντεσιανοί κ.α.) είτε θεωρείται ότι λαμβάνουν επαρκή διεθνή προστασία στην Τουρκία, πράγμα που σημαίνει ότι εν δυνάμει, Αφγανοί και Ιρακινοί, αλλά ακόμα και Σύριοι (όπως υπονοείται από το μέτρο της 1 προς 1 ανταλλαγής), θα επιτρέπεται να απελαύνονται στην «ασφαλή» γειτονική χώρα.

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό. Το όλο θέμα είναι φυσικά η Τουρκία να κάνει τον μπάτσο της Ευρώπης. Γι’ αυτό, λαμβάνει χρηματοδότηση, χαλαρώνει το καθεστώς χορήγησης βίζας στους πολίτες της και ανοίγουν προοπτικά ξανά οι ενταξιακές διαδικασίες. Παραχωρείται όμως και ο χαρακτηρισμός “ασφαλής”, σε μια χώρα που καθημερινά καταπατά δημοκρατικά δικαιώματα, που κλείνει τα άμεσα σύνορά της με την εμπόλεμη Συρία, που συμμετέχει ενεργά στη Συριακή σύρραξη, που βρίσκεται σε πόλεμο με τους Κούρδους στο εσωτερικό της (και αυτό φυσικά έχει σημασία για τη στάση της απέναντι στους Κούρδους τόσο της Συρίας, όσο και του Ιράκ) και για την οποία προκύπτουν συνεχώς ενδείξεις, αλλά και ντοκουμέντα για την υποστήριξή της στο Ισλαμικό Κράτος. Φυσικά, αυτά τα γνωρίζουν όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ και μέχρι πολύ πρόσφατα τα κατήγγειλαν και κουνούσαν το δάχτυλο προς την κυβέρνηση Ερντογάν. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια συλλογική πλάνη, αλλά για ένα σχέδιο, ξέχειλο υποκρισίας αλλά και σκοπιμότητας. Η Ευρώπη αποδεικνύει μια ακόμα φορά (χωρίς κανείς και καμιά να πέφτει πια από τα σύννεφα) ότι οι αξίες και τα ιδανικά της είναι απλά εργαλεία, περιορισμένης μάλιστα χρήσης κι όχι σταθεροί και ακλόνητοι “πυλώνες” κάποιου δήθεν ανθρωπιστικού και φιλελεύθερου οικοδομήματος.

Η ντροπή του «1 για 1» και ο φερετζές της μετεγκατάστασης

Αποκαλυπτικά για το χαρακτήρα της συμφωνίας είναι τα όσα προβλέπονται για την κανονική έναρξη της διαδικασίας της μετεγκατάστασης από την Ελλάδα και την Ιταλία προς όλες τις χώρες της ΕΕ, σε αριθμούς που έχουν συμφωνηθεί. Έχουμε ξαναπεί, επιμένοντας σταθερά στη λογική της ελευθερίας στη μετακίνηση και του δικαιώματος στην παραμονή, ότι η μετεγκατάσταση που προβάλλεται ως μια ανθρώπινη και λογική διαδικασία, στην πραγματικότητα κρύβει καταναγκασμό και επισφάλεια για τους ίδιους τους πρόσφυγες. Μια διαδικασία που ορίζει πού θα καταλήξει κάποιος/α, ακόμα κι αν δεν είναι η επιλογή του/της, χωρίς να έχει δικαίωμα να διεκδικήσει την παραμονή του/της στη χώρα που θα ήθελε, μας βρίσκει προκαταβολικά επιφυλακτικούς, ως κι εχθρικές. Πόσο μάλλον, όταν ξέρουμε, πως αυτό μπορεί να σημαίνει εγκατάσταση σε «φιλόξενες» χώρες, όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία ή οι χώρες της Βαλτικής (με κανονικά νεοφασιστικά και νεοναζιστικά κόμματα να κερδίζουν έδαφος και να έχουν αναπτύξει μεγάλη δυναμική και με τις κυβερνήσεις τους να παίζουν το χαρτί της ξενοφοβίας και να ποτίζουν τους ψηφοφόρους τους με ρητορική μίσους, σιγοντάροντας τις εκεί ομάδες αγανακτισμένων ακροδεξιών που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους), και η έννοια της ασφάλειας είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμη, κάτι που το συμμερίζονται και οι περισσότεροι πρόσφυγες, όταν ενημερώνονται για αυτή τη δυνατότητα.

Παρότι το βασικό πρόβλημα της μετεγκατάστασης είναι τα παραπάνω, υπάρχει ένα ακόμα θέμα. Η πρόβλεψη για τις σχετικές θέσεις, είναι σταγόνα στον ωκεανό των εκατομμυρίων εκτοπισμένων στην Τουρκία, ενώ ακόμα και η συμφωνημένη κατανομή είναι υπό διαρκή αμφισβήτηση (μέσω των μονομερών ενεργειών που έχουν ήδη ξεκινήσει, ειδικά μετά το χτύπημα στις Βρυξέλλες, ενεργειών δηλαδή που υποτίθεται κόπηκαν μαχαίρι με τη συμφωνία, όπως επιχαίρει η ελληνική κυβέρνηση). Ουσιαστικά, ακόμα κι αυτό το προβληματικό μέτρο, που ως προπέτασμα ανθρωπισμού ονομάζεται τεχνηέντως “ασφαλής διέλευση”, αφορά τελικά μια ελάχιστη μειοψηφία προσφύγων.

Η εικόνα συμπληρώνεται από το μέτρο της ανταλλαγής. Αυτό αναφέρεται ρητά σε Σύριους και προβλέπει ουσιαστικά ότι για κάθε Σύριο που επιστρέφεται στην Τουρκία, ένας άλλος Σύριος ή Σύρια θα εγκαθίσταται κατευθείαν σε χώρα της Ευρώπης. Πλείστα όσα τα αδιευκρίνιστα σημεία κι εδώ με κυριότερα το πώς μπορεί κάποιος/α με Συριακή καταγωγή να θεωρηθεί ότι δε χρήζει ανθρωπιστικής διεθνούς προστασίας, ποιο είναι το όριο αυτών των ανταλλαγών και τελικά αν και πώς θα εφαρμοστεί στην πράξη. Το τρομακτικό είναι ότι κάποιος/α που μετά τις 20 Μαρτίου ρισκάρει τη ζωή του για να περάσει στην Ελλάδα από το Αιγαίο, μπορεί εύκολα να κρατηθεί, να μπει σε μια fast track διαδικασία η οποία θα αποφανθεί ότι είναι επαρκώς ασφαλής στην Τουρκία ή ότι η πόλη καταγωγής του στη Συρία δε θεωρείται πλέον εμπόλεμη και επικίνδυνη ζώνη και να επιστραφεί στην Τουρκία με απέλαση, τιμωρούμενος και με πρακτικό αποκλεισμό από τη διαδικασία της μετεγκατάστασης.

Δεν τα λέμε εμείς, ο πρωθυπουργός τα λέει

Στη σχεδόν πανηγυρική του ομιλία, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, ο πρωθυπουργός έθεσε σαφώς το νέο πλαίσιο. Κανένα #this_is_a_coup, κανένα πραξικόπημα, καμιά βαριά καρδιά, αλλά μια συμφωνία αποτέλεσμα καλής διαπραγματευτικής τακτικής κι ως εκ τούτου επιτυχής. Το γιατί είναι κοροϊδία να έχεις μόλις υπογράψει το συγκεκριμένο σύμφωνο και να μιλάς για ευρωπαϊκές αξίες και διεθνή νομιμότητα, το περιγράψαμε ήδη παραπάνω. Το ενδιαφέρον όμως της υπόθεσης είναι ότι μιλώντας ο Τσίπρας για τα τρία φίλτρα αναδεικνύει ως κεντρικό το στόχο της ανάσχεσης των ροών. Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα με αυτά τα φίλτρα όμως;

Το πρώτο λοιπόν φίλτρο είναι ο πόλεμος εναντίον των διακινητών. Είναι γνωστό ότι η περαιτέρω παρανομοποίηση της μετακίνησης και η δυσχέρανσή της, κατά βάση οδηγεί σε πιο ακριβούς κι επικίνδυνους δρόμους. Φυσικά, δεν υπερασπιζόμαστε τους διακινητές, αφού εκμεταλλεύονται στυγνά τους πιο βαθιούς φόβους και πόθους των ανθρώπων που βρίσκονται σε φυγή και τους εκθέτουν σε ακραίους κινδύνους. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να κρύψουμε και το γεγονός πως ο ρόλος του διακινητή απαλείφεται μόνο αν υπάρχει ασφαλής τρόπος ταξιδιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ειδομένη: οι διακινητές είχαν εξαφανιστεί από την περιοχή για μήνες, αφού το ανοιχτό πέρασμα τους στέρησε το πεδίο δραστηριοποίησης, ενώ με το κλείσιμο των συνόρων έκαναν πολύ γρήγορα ξανά την εμφάνισή τους. Κάπως έτσι, ο πόλεμος στους διακινητές μετατρέπεται εύκολα σε πόλεμο στους πρόσφυγες. Η εκκαθάριση κάποιων θα φέρει απλώς πιο πολλά κέρδη στους πιο μεγάλους και πιο καλά δικτυωμένους διακινητές, ενώ η έλλειψη ασφαλούς περάσματος και η αυξημένη καταστολή θα χαράσσουν ολοένα και πιο επικίνδυνα και θανατηφόρα μονοπάτια.

Το δεύτερο φίλτρο είναι η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, κυρίως μέσω της παρουσίας του ΝΑΤΟ. Δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε την ταχύτητα με την οποία το ΝΑΤΟ, από ιμπεριαλιστικός σχηματισμός και φορέας πολέμου και καταστροφής, έγινε για κάποιους επιθυμητός σύμμαχος που καλείται να συνδράμει. Δεν μπορεί, όμως, να αξιολογηθεί ως κάτι λιγότερο από βαθιά συντηρητική απόφαση η παράταξη ενός στρατιωτικού μηχανισμού -και μάλιστα υπερεθνικού- απέναντι σε απελπισμένους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες. Το πλωτό τείχος στο Αιγαίο, ακόμα κι αν αποδεικνύεται εξαιρετικά αναποτελεσματικό, αφού η κίνηση των ανθρώπων και η δυναμική τους δεν ανακόπτεται ούτε από επίγειους, ούτε από θαλάσσιους φράχτες, είναι τελικά η πιο χαρακτηριστική εικόνα της Ευρώπης-Φρούριο. Τα σιδερένια τέρατα που περιπολούν στο πέλαγο είναι τα τείχη, οι τάφροι και οι κροκόδειλοι μαζί.

Το τρίτο φίλτρο είναι αυτό που συνδυάζεται με το μέτρο 1 προς 1. Αν δε δουλέψει δηλαδή η καταστολή και η στρατιωτικοποίηση και επιτήρηση των δύο πρώτων κριτηρίων, το συμπλήρωμα έρχεται με το μοχθηρής σύλληψης αντικίνητρο της απώλειας της σειράς. Όπως προαναφέρθηκε, πρόσφυγες που θα τολμήσουν το πέρασμα στην Ελλάδα, αν καταγραφούν και επαναπροωθηθούν στην Τουρκία πέφτουν στις τελευταίες θέσεις των λιστών για τη μετεγκατάσταση στην Ευρώπη απ’ ευθείας από την Τουρκία. Τιμωρία, λοιπόν, για τους «βιαστικούς» και για όσους/ες απλά δεν εμπιστεύονται οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία ή βλέπουν εύκολα ότι οι όροι της θα τους/τις καθηλώσουν επ’ αόριστον στην Τουρκία κι αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να επιστρέψουν ακόμα και πίσω στη Συρία.

Η συμφωνία υλοποιούνταν και πριν υπογραφεί

Πολύς λόγος γίνεται για την εφαρμοσιμότητα της συμφωνίας στην πράξη. Μία οι παλινωδίες της Τουρκίας, μία η απροθυμία πολλών ευρωπαϊκών χωρών, από κοντά και η αδυναμία ουσιαστικής μείωσης των μετακινήσεων προς τα νησιά, κάνουν το τοπίο ομιχλώδες κι αβέβαιο. Η αμφιβολία μεγάλωσε, φυσικά, ακόμα περισσότερο, μετά και τα χτυπήματα στις Βρυξέλλες και το αναβαθμισμένο αίτημα για έμφαση στην ασφάλεια της ΕΕ, παρότι για άλλη μια φορά δεν προκύπτει καμιά σύνδεση των δραστών με την έλευση προσφύγων κι αποδεικνύεται ότι η Ευρώπη μεγαλώνει τους εχθρούς της στα ίδια της τα σπλάχνα και τα γκετοποιημένα προάστια των μητροπόλεών της.

Αυτή είναι βέβαια η οπτική των κυβερνήσεων, των αξιωματούχων και των διεθνών αναλυτών. Γιατί η οπτική και η εμπειρία των ίδιων των προσφύγων, των αλληλέγγυων και όσων δουλεύουν στα πεδία της υποστήριξης, στα σύνορα, στα κέντρα φιλοξενίας και στον καταυλισμό της Ειδομένης είναι ριζικά διαφορετική. Όλος αυτός ο κόσμος ξέρει καλά ότι η ουσία της συμφωνίας εφαρμόζεται εδώ και καιρό και έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά της στις ζωές όλων μας.

Ο αντιμεταναστευτικός της χαρακτήρας υπάρχει εδώ και καιρό στα hot spots, τα οποία έχουν καταλήξει απλά φυλακές. Οι εικόνες από τη ΒΙΑΛ στη Χίο, για να φέρουμε μόνο ένα παράδειγμα, που έκαναν το γύρο του κόσμου, σοκάρουν με την ανοργανωσιά και την αδιαφορία που φανερώνουν.

Υπάρχει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην Αμυγδαλέζα που τελικά ποτέ δεν έκλεισε, στην Κόρινθο που ξαναζεί μέρες “δόξας” μαζεύοντας τους προς απέλαση “ζωηρούς” νεαρούς Μαγκρεμπίνους, στο Παρανέστι που μέσα σε 2 βδομάδες ανέβασε τον πληθυσμό στο κέντρο κράτησης από περίπου 25 σε πάνω από 400 άτομα. Υπάρχει στο Φυλάκιο, εκεί κοντά στο φράχτη του Έβρου, μέσω του οποίου μπορούν να γίνονται πια νόμιμα οι επαναπροωθήσεις στην Τουρκία.

Ο πυρήνας της συμφωνίας είναι φανερός στις γεμάτες νατοϊκά πλοία θάλασσες του Αιγαίου. Σε μια νέα θεμιστόκλεια ερμηνεία του χρησμού, τα τείχη που θα «σώσουν» την Ευρώπη, παίρνουν και πάλι τη μορφή πλοίων, μόνο που τώρα είναι σιδερένια και πολύ πιο επικίνδυνα.

Η ουσία της πολιτικής της ΕΕ βρίσκεται εδώ και καιρό στα κέντρα φιλοξενίας των εγκλωβισμένων. Λίγα, ανεπαρκή, με απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης, προχειροφτιαγμένα, εγκεκριμένα δια πυρός και σιδήρου από τα τοπικά δημοτικά συμβούλια, παρέχουν, σε ανθρώπους που όλα δείχνουν ότι θα μείνουν εδώ για χρόνια, κατάλυμα που αντιστοιχεί σε έκτακτες ανάγκες δύο-τριών ημερών.

Μα περισσότερο από όλα η ουσία της συμφωνίας βουλιάζει εδώ και βδομάδες στις λάσπες της Ειδομένης, διατρέχει κάθε μια από τις σκηνές που έχουν κατακλύσει τα χωράφια γύρω από το πρώην πέρασμα, τσακίζει κάθε απόπειρα των προσφύγων να την αμφισβητήσουν και να διασχίσουν τα σύνορα, γεμίζει με ανασφάλεια, φρούδες ελπίδες και ψεύτικες πληροφορίες τους εγκλωβισμένους, πλουτίζει τους διακινητές, δημιουργεί ένα βαλκανικό Καλαί στα βόρεια σύνορα. Οι αποφάσεις της Ευρώπης, μαζί με τη δεδομένη θέση του ελληνικού κράτους ότι δεν πρέπει η Ειδομένη να οργανωθεί ως ένας κανονικός χώρος φιλοξενίας, δημιουργούν εκεί εκρηκτικές συνθήκες, ενισχύουν την ανάπτυξη μικροπαραβατικότητας και βίας, στρέφουν τον ένα απεγνωσμένο εναντίον του άλλου.

Προς το παρόν, σε κάθε ένα από αυτά τα πεδία, η αλληλεγγύη και η παρουσία πλήθους ανθρώπων και συλλογικοτήτων που υποστηρίζουν την οργάνωση των καταυλισμών, μοιράζουν υλικά, φιλοξενούν πρόσφυγες στα σπίτια τους, φροντίζουν για την πρόσβασή τους σε γιατρούς, προστατεύουν τα ασυνόδευτα ανήλικα και διεκδικούν από τον κρατικό μηχανισμό ό,τι μπορούν να πάρουν για να βελτιωθούν οι καταστάσεις δημιουργεί μια ελάχιστη υγειονομική ζώνη που δεν επιτρέπει την απόλυτη κατάπτωση. Ο ίδιος κόσμος πλέον, τώρα που τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα πια, χρειάζεται να βρεθεί και να παλέψει σε πανελλαδικό, αλλά και πανευρωπαϊκό επίπεδο, για να γκρεμιστεί το φρούριο της Ευρώπης. Και ξέρουμε πια όλες καλά ότι η ανάσχεση της συμφωνίας είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, κι ας είναι απλώς το πρώτο χτύπημα στα θεμέλιά του.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Απρ 022016
 

Τρεις πρόσφυγες πνίγηκαν στον ποταμό Suva Reka την Δευτέρα 14 Μαρτίου, σε μια προσπάθεια να περάσουν στην Δημοκρατία της Μακεδονίας, στο ταξίδι τους προς την ασφάλεια και μια καλύτερη ζωή. Είμαστε αγανακτισμένοι με αυτό το γεγονός που ήρθε ως συνέπεια του φράχτη από συρματόπλεγμα, ο οποίος στήθηκε από τις αρχές μας στα σύνορα με την Ελλάδα σιωπηλά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, και υπό την αιγίδα της ΕΕ. Το μήκος αυτού του διπλού μάλιστα φράχτη είναι περίπου 100 χιλιόμετρα, και, όπως ανακοινώθηκε από ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προβλέπεται ότι θα φτάσει τα 300 χιλιόμετρα.

Ο φράχτης που ξεκίνησε αρχικά με το πρόσχημα της καλύτερης «διοχέτευσης» και καταγραφής των προσφύγων, ώστε να αποφευχθεί η «παράνομη» είσοδος στην χώρα, έχει πια οδηγήσει στον πλήρη αποκλεισμό των νοτίων συνόρων της. Περιορίζεται έτσι η ελευθερία κίνησης σε χιλιάδες ανθρώπους, καθώς και το δικαίωμά τους για το εγγυημένο από το νόμο άσυλο. Με αυτό τον τρόπο εξαναγκάζονται να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις. Έτσι, τα σύνορα έγιναν ο ιδανικός τόπος για τους δουλεμπόρους που καραδοκούν σε κάθε γωνία, με αποτέλεσμα τις 3 απώλειες στις 14 Μαρτίου, όταν μια ομάδα προσφύγων προσπάθησε να διασχίσει τα σύνορα μέσω του ποταμού Suva Reka.

Η περίφραξη μας εκ των πραγμάτων μας οδηγεί πίσω στο παρελθόν, όταν τείχη χώριζαν πόλεις. Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι οι άνθρωποι που ήταν υποστηρικτές της πτώσης αυτών των τειχών είναι οι κύριοι υποστηρικτές της ανέγερσης αγκαθωτών συρματοπλεγμάτων σήμερα. Είναι ακόμα πιο ειρωνικό ότι αυτοί οι προστάτες του φράχτη, του φράχτη που περιορίζει την ελευθερία κυκλοφορίας των ανθρώπων, διαπραγματεύονται εντατικά την επικύρωση της συμφωνίας εταιρικής σχέσης Trans-Pacific για το ελεύθερο εμπόριο και τις επενδύσεις. Ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων, και φράχτες για τους ανθρώπους. Επινοώντας αυτήν την απάνθρωπη πράξη, έστειλαν ένα σαφές μήνυμα ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα γι’ αυτούς είναι μόνο λόγια και οι ανθρώπινες ζωές δεν έχουν καμία αξία.

Οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα υγείας, ενώ έχει τεθεί σε κίνδυνο η σωματική και ψυχική υγεία όλων όσοι βρίσκονται στα σύνορα: η υγεία των ανθρώπων, ιδιαίτερα η σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία των γυναικών και των κοριτσιών που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο. Η υγεία των εγκύων και των νεογνών βρίσκεται σε αυτές τις συνθήκες κάτω από το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Επίσης έχει αυξηθεί και ο κίνδυνος σεξουαλικής επίθεσης στις γυναίκες και τα παιδιά.

Επιπλέον, ο φράχτης κλείνει σχεδόν εντελώς τον δρόμο και σε ορισμένες ευάλωτες κατηγορίες οι οποίες αναζητούν καταφύγιο από τις διώξεις και το θάνατο που τις περιμένουν στις χώρες καταγωγής τους, όπως είναι για παράδειγμα οι ασυνόδευτοι ανήλικοι ή η LGBT κοινότητα, των οποίων το ήδη αυξημένο υψηλό επίπεδο κινδύνου και η έκθεσή τους στη βία αυξάνεται ακόμη περισσότερο εντός των ομάδων προσφύγων.

Προκειμένου να ανεγερθεί αυτός ο φράχτης, χιλιάδες δέντρα και ένα μεγάλο μέρος του πρασίνου θα καταστραφεί, σε μια χώρα που είναι πρώτη στην Ευρώπη σε επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, στην χώρα όπου κατά τα τελευταία χρόνια οι χώροι πρασίνου ζουν τη δική τους σφαγή.

Ο φράχτης θα επηρεάσει επίσης αρνητικά και τα ζώα, τα οποία δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, ή θα πέσουν θύματα των συρματοπλεγμάτων. Με μια πολιτική απόφαση, διαφόρων ειδών οικότοποι θα καταστραφούν, ενώ θα επηρεαστεί και η μετανάστευση των ζώων, που ήδη σταμάτησε. Γι’ αυτό εμείς, αγωνιστές για την ελευθερία, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, την υπεράσπιση της φύσης και την προστασία των ζώων, υψώνουμε δημόσια τη φωνή μας φωνάζοντας “ΟΧΙ στον αγκαθωτό φράχτη!”. Όσο υπάρχει ο φράχτης, η προστασία των ανθρώπων που την έχουν ανάγκη θα θεωρείται παράνομη. Χιλιάδες άνθρωποι θα παραμένουν απομονωμένοι στα σύνορα, και, ελλείψει νόμιμων οδών, θα προσφεύγουν όλο και πιο συχνά σε παράνομες και επικίνδυνες εναλλακτικές, που θα ανοίξουν με τη σειρά τους το δρόμο για περισσότερα θύματα.

Απαιτούμε να κατεδαφιστεί ο φράχτης.

Απαιτούμε την κατάργηση του διαχωρισμού και των διακρίσεων που εμποδίζουν παράνομα τους ανθρώπους στα σύνορα να ζητήσουν άσυλο με ασφαλή τρόπο.

Απαιτούμε να μπει ένα τέλος στην καταστροφή του οικοτόπου όλων των έμβιων όντων στην περιοχή των συνόρων. Πολλά είδη που ζουν και στις δύο επικράτειες θα εξαφανιστούν από την περιοχή.

Η απομάκρυνση του φράχτη θα σήμαινε ελευθερία, όχι μόνο σε επίπεδο επιβίωσης, αλλά και την ελευθερία από όλα τα εσωτερικά εμπόδια και τα σύνορα που έχουμε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Ένας καλύτερος και πιο δίκαιος κόσμος που περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους και την ίδια στιγμή τα είδη με τα οποία μοιραζόμαστε το περιβάλλον δεν μπορεί να οικοδομηθεί υψώνοντας τείχη. Ένας πιο δίκαιος κόσμος χτίζεται ρίχνοντας τα τείχη, τόσο τα υλικά όσο και τα πνευματικά. Ένας πιο δίκαιος κόσμος είναι εκείνος όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα ισχύουν εξίσου για όλους. Η συνείδηση ούτε να δημιουργηθεί μπορεί, ούτε να αναβαθμιστεί, χρησιμοποιώντας τσιπάκια. Και τα έμβια όντα που δεν είναι άνθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ανθρώπους, καθώς και το περιβάλλον το οποίο πρέπει να διαφυλάξουμε ως αναπόσπαστο τμήμα του όλου βιολογικού οικοσυστήματος.

Καλούμε εσάς ως συνειδητοποιημένα άτομα και οργανώσεις να συμμετάσχετε σε αυτήν την άτυπη συμμαχία. Παρακαλούμε να έρθετε σε επαφή μαζί μας για να ενωθούμε μαζί χτίζοντας γέφυρες και όχι τείχη. Αν θέλετε να εκφράσετε την υποστήριξή σας στην παρούσα επιστολή, στείλτε μας ένα e-mail στο ld.solidarnost@gmail.comμε το ακόλουθο θέμα: Αλληλεγγύη με τους πρόσφυγες / Solidarity with the people on the move.

(The call in macedonian, albanian & english here)

Υπογράφουν:

suva-reka

·Oργάνωση νεολαίας «Мugra»

·Φοιτητική οργάνωση «Izlez»

·Οργάνωση για την προστασία των ζώων «Anima Mundi»

·Οργάνωση για την προστασία των ζώων από Βέλες

·Οργάνωση για την προστασία των ζώων Στρούγα «Animal Voice»

·Οργάνωση για την προστασία των ζώων «Angelcats»

·H.E.R.A. Σύλλογος για την Έρευνας στην Υγεία και την Εκπαίδευση

·Ένωση για γυναίκες ακτιβίστριες «Tiiiiiit»-Σκόπια

·HOPS- Project“Επιλογές Υγείας” (Σκόπια)

·“Καθαρή Οχρίδα” μη τυπική περιβαλλοντική οργάνωση από την Οχρίδα

·Ανεξάρτητη πρωτοβουλία για την προαγωγή της ισότητας «Πολεμά σαν γυναίκα»

·Κέντρο Στρατηγικών Ερευνών και Τεκμηρίωσης (CSID)

·Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής – EPI

·Ινστιτούτο Εθνολογίας της Τσεχικής Ακαδημίας Ευρωπαϊκής και «Antropiktura»  (Σύλλογος των κοινωνιολόγων που διενεργούν ανεξάρτητες έρευνες πεδίου με επίκεντρο την οπτική και την αστική ανθρωπολογία)

·Κέντρο για Ανάπτυξη της κοινωνικής ομάδας, Κόσοβο

·KAOS GL, Τουρκία

·SPοD, Τουρκία

·PINK Embassy, Αλβανία

·Ίδρυμα CURE, Βοσνία και Ερζεγοβίνη

·Open Mind Spectrum, Αλβανία

·Juventas, Μαυροβούνιο

·»Plostad Sloboda»- Ένωση για την θεωρία της τέχνης

·Δημοκρατική Ανανέωση για Μακεδονία -DOM, Σκόπια

·Πρωτοβουλία “Καλώς ήρθες” Κροατία

·ERA – LGBTIΈνωση για ίσα δικαιώματα στα Δυτικά Βαλκάνια και Τουρκία

·Ανοικτό κέντρο Σαράγιεβο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη

·Ομάδα εργασίας για την κινητικότητα του αριστερού κινήματος «Solidarnost»

·Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

http://antiratsistiki.gr/node/732

Μαρ 282016
 
openingdoors
Οι πρόσφυγες που έχουν φτάσει στην περιοχή μας, κυρίως οι οικογένειες, έχουν μεγάλη ανάγκη για μία σύντομη φιλοξενία σε σπίτια, για να πάρουν μία προσωρινή ανάσα προτού συνεχίσουν το ταξίδι τους κόντρα σε φράχτες και στρατούς ή καταλήξουν στους γνωστούς καταυλισμούς με τις -τουλάχιστον- δύσκολες συνθήκες. Ήδη, στο πλαίσιο του μεγάλου και αυθόρμητου κινήματος έμπρακτης αλληλεγγύης που έχει ξεσπάσει παντού, χιλιάδες σπίτια σε όλη τη χώρα έχουν ανοίξει τις πόρτες τους για να τους φιλοξενήσουν. Ας το κάνουμε και εμείς, ή τουλάχιστον όσοι έχουμε ακόμα αυτή τη δυνατότητα.
Απαντώντας σε αυτή την ανάγκη, όπως πολλές άλλες συλλογικότητες στη Θεσσαλονίκη και όλη τη χώρα, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία σας καλεί να δηλώσετε τη διαθεσιμότητα του σπιτιού σας για τη φιλοξενία προσφύγων. Για να γίνει αυτό συντονισμένα και μεθοδικά, παρακαλούμε συμπληρώστε τη συνημμένη φόρμα φιλοξενίας και στείλτε την στο antiratsistiki.thess@gmail.com. Οι διαθεσιμότητες θα αντιστοιχίζονται με τις ανάγκες φιλοξενίας, όπως προκύπτουν από αλληλέγγυους γιατρούς και άλλες όμαδες που παρακολουθούν καθημερινά τους πρόσφυγες στην Ειδομένη και τους καταυλισμούς και θα ενημερώνεται το πρόσωπο που δηλώθηκε ως επαφή. Στη συνέχεια, θα αναλάβει αυτός/η να έρθει σε επικοινωνία με τους πρόσφυγες που θα φιλοξενήσει.
 Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης