Απρ 102018
 

Πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης για την κάλυψη δικαστικών εξόδων για τους 35 μετανάστες που συνελήφθησαν μετά τη διαμαρτυρία για τις άθλιες συνθήκες στο hot spot της Μόριας στις 18 Ιουλίου 2017 και που δικάζονται στις 20 Απριλίου 2018 στη Χίο.

Αλληλεγγύη σε όσους/όσες αντιστέκονται

Στις 18/7/17 πρόσφυγες και μετανάστες, θύματα πολέμων αλλά και ακραίας φτώχειας ή διώξεων στις χώρες τους, έκαναν διαδήλωση στη Μόρια, διαμαρτυρόμενοι για τη μη εξέταση του τεκμηριωμένου αιτήματος ασύλου τους, με αποτέλεσμα να παραμένουν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έγκλειστοι στο διαβόητο hot spot της Λέσβου, όπου, ενδεικτικά, τον περασμένο χειμώνα έχασαν την ζωή τους τουλάχιστον 5 άνθρωποι, λόγω των απαράδεκτων συνθηκών διαβίωσης, ενώ δεκάδες είναι οι απόπειρες αυτοκτονίας που έχουν σημειωθεί.

Πολλές ώρες μετά την διαμαρτυρία των προσφύγων, τα ΜΑΤ, μαζί με άτομα που έφεραν πολιτική περιβολή, προχώρησαν σε επιχείρηση «σκούπα» και συνέλαβαν 35 άτομα αφρικάνικης καταγωγής, χωρίς κανένα στοιχείο τέλεσης εκ μέρους τους κάποιου συγκεκριμένου αδικήματος, αλλά με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος τους, καθώς στην πρωινή διαμαρτυρία είχαν συμμετάσχει άτομα αφρικανικής, κυρίως, καταγωγής.

Τριάντα από τους συλληφθέντες προφυλακίστηκαν, καθώς τους αποδόθηκαν κατηγορίες για «καταστροφή δημόσιας περιουσίας» και «τέλεση εμπρησμού κατά τρόπο ιδιαιτέρως επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια», σε συνδυασμό με την επιβαρυντική διάταξη 187 ΠΚ («εγκληματική οργάνωση»). Το κατηγορητήριο δεν περιέχει εξάλλου καμία αναλυτική αφήγηση του «κινδύνου» που επήλθε, ενώ, αντίθετα, βίντεο του BBC δείχνει την αγριότητα της αστυνομικής καταστολής και τον ξυλοδαρμό προσφύγων μακριά από τον τόπο της διαδήλωσης. Οι 30 από τους 35 κρατούνται διάσπαρτοι σε Κορυδαλλό, Χίο και Αυλώνα, σε μία προσπάθεια να κρατηθεί η υπόθεσή τους «αόρατη» και να μειωθούν και οι δυναμικές της δικής τους αντίστασης, αλλά και της αλληλεγγύης ενώ οι υπόλοιποι 5 είναι «έξω” με περιοριστικούς όρους.

Στις 20 Απριλίου ξεκινά η δίκη τους στα δικαστήρια της Χίου.

Η ποινικοποίηση και καταστολή του αγώνα των μεταναστών από το κράτος συνεχίζεται. Ένα χρόνο πριν περίπου 8 μετανάστες κρατούμενοι στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής, τη γνωστή Πέτρου Ράλλη, συλλαμβάνονται ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους μπάτσους . Η απρόκλητη βία που δέχτηκαν μέσα στα κελία τους συνοδεύτηκε από τη δημιουργία δικογραφίας εναντίον τους. Ο ξυλοδαρμός τους ήταν η απάντηση στο ερώτημα τους για πληροφορίες σχετικά με την διάρκεια της κράτησης τους και την εξέλιξη των υποθέσεων τους. Η συνέχεια που δόθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και την αστυνομία είναι να μεταφερθούν σε φυλακές σε όλη την επικράτεια στερώντας τη δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με δικηγόρο.

Και μέχρι σήμερα συνεχίζεται η διοικητική τους κράτηση ( και ενώ το όριο του 18μήνου σύντομα θα το υπερβούν ) ενώ η ημερομηνία έναρξης της δίκης έχει οριστεί για τις 27 Απριλίου.

Ταυτόχρονα με τις διώξεις εναντίων των μεταναστών , διώκονται και αλληλέγγυοι αλληλέγγυες. Μέλη της ομάδας nolager είχαν μεταβεί στο κέντρο κράτησης στο Παρανέστι με σκοπό την ενημέρωση των έγκλειστων μεταναστών και τον εντοπισμό των ασυνόδευτων ανηλίκων. Λίγα χρόνια μετά, το κράτος αποφάσισε να ασκήσει διώξεις με μοναδικό σκεπτικό την ποινικοποίηση και τον εκφοβισμό όσων αγωνίζονται, ντόπιων και μεταναστών. Η δίκη θα γίνει στις 23/4 στη Δράμα.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους διωκόμενους αφρικανούς μετανάστες και πρόσφυγες και στους αλληλέγγυους . Παράλληλα, δηλώνουμε ότι η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Μόρια ήταν δίκαιη και επιβεβλημένη. Κανείς δεν μπορεί να απαιτεί από πρόσφυγες ή μετανάστες που υπέστησαν δεινά στις χώρες προέλευσής τους, λόγω των πολέμων και της ακραίας φτώχειας που υπέθαλψαν οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές της Δύσης, να σκύβουν το κεφάλι και να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τον άδικο μακροχρόνιο εγκλεισμό τους. Κάτω, μάλιστα, από συνθήκες εξευτελιστικής και απάνθρωπης μεταχείρισης, στο πλαίσιο των πολιτικών αποτροπής που έχουν υιοθετήσει από κοινού η ΕΕ και η ελληνική κυβέρνηση, που διατηρεί την ίδια αντιπροσφυγική/αντιμεταστευτική στάση με τις προκάτοχές της.

– Άμεση απελευθέρωση των κρατούμενων προσφύγων ή μεταναστών και απαλλαγή τους από κάθε κατηγορία
– Να κλείσουν τα hot spot και να διασφαλιστούν για όλους αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής
– Να ακυρωθεί η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας και να σταματήσουν οι απελάσεις των προσφύγων
– Ανοιχτά σύνορα για την ελεύθερη μετακίνηση των προσφύγων προς τις χώρες επιλογής τους.
– Καμιά δίωξη όσων αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Μαρ 312018
 

Η γαμάτη, ελαφρώς κουρασμένη αλλά πάντα με άπλετο κέφι και περίσσια όρεξη ομάδα συναυλιακού, ανοίγει καλεντάρια ετοιμάζοντας πυρετωδώς το 21ο πρόγραμμα συναυλιών του αντιρατσιστικού φεστιβάλ. Αν πέρασες πέρυσι από την παραλία και είπες «ΚΑΛΗ ΦΑΣΗ!” ή θα ήθελες να δεις πώς οργανώνονται οι συναυλίες και να συνεισφέρεις, έλα στο Στέκι Μεταναστών στις 20.00 την Δευτέρα 01/04.

Ομάδα Συναυλιακού Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Μαρ 112018
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΕΡΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ

Συλλαλητήριο 17 Μάρτη 12 ΜΕΣ στο Άγαλμα Βενιζέλου

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

* ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΕ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ – ΛΙΒΥΗ

*ΟΧΙ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ

*ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ HOT-SPOTS ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

*ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ – ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

*ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ – ΚΟΙΝΟΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

*ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ – ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

*ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΤΡΑΝΣΟΦΟΒΙΑ, ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΣΕΞΙΣΜΟ

Μαρ 112018
 

Εκδήλωση – Συζήτηση:

«Μακεδονία Γη Πολυπολιτισμική – Έξω το Νάτο και οι Εθνικισμοί”
Σεβασμός στο Δικαίωμα του Αυτοπροσδιορισμού, Αλληλεγγύη των Λαών.

Εισηγήσεις:
-Τάσος Κωστόπουλος, Δημιοσιογράφος ΕΦ.ΣΥΝ.
-Σπύρος Καραβάς, αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου
-Μαριγκλέν Ντεμίρι, μέλος του κόμματος Levica (Μακεδονία)

Θα συντονίσει ο Στέλιος Νικητόπουλος, δημοσιογράφος της ΕΤ3.

Παρασκευή 16/3, 6.30μμ, στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλους 32

Η κοινή ανακοίνωση των οργανώσεων που συνδιοργανώνουν την εκδήλωση

Οι συλλογικότητες και οι άνθρωποι που συνυπογράφουμε αυτό το κείμενο αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, τη δουλειά, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια όλων των λαών του κόσμου. Από αυτή τη σκοπιά, είναι καθήκον μας σήμερα να πάρουμε σαφή θέση, στα λόγια και στο δρόμο, ενάντια στο εθνικιστικό μέτωπο που σχηματίστηκε με αφορμή το όνομα της Μακεδονίας.

Για τη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας

Πρώτα και κύρια, γιατί το μόνο κοινό αίτημα αυτής της ετερόκλητης εθνικιστικής συμμαχίας, το αίτημα δηλαδή να απαγορευτεί στο γειτονικό λαό να χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας, είναι άδικο, ιστορικά λαθεμένο και ανήθικο. Όλοι γνωρίζουμε ότι σλαβικοί πληθυσμοί κατοικούν εδώ και εκατοντάδες χρόνια στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας, διατηρώντας τη δική τους γλώσσα και παράδοση. Εδώ κι έναν αιώνα, ένα μεγάλο τμήμα τους έχει σχηματίσει τη δική του εθνική συνείδηση και ταυτότητα -διακριτή από την ελληνική, τη βουλγάρικη ή τη σέρβικη- συνδέοντάς την εξαρχής με το όνομα της γης που κατοικούσε, δηλαδή τη Μακεδονία. Όπως όλοι οι λαοί της περιοχής, έδωσε κι αυτός τις μάχες του για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία -κάποτε μάλιστα χέρι με χέρι με τον ελληνικό λαό, όπως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αντίσταση στους φασίστες κατακτητές (την ίδια στιγμή που οι Έλληνες και Γιουγκοσλάβοι εθνικιστές συνεργάζονταν με τους Ναζί ομοϊδεάτες τους). Και όταν το 1944, μαζί με τους άλλους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε την ανεξαρτησία του, ονόμασε τη χώρα του Μακεδονία, χωρίς να παραξενευτεί ή να διαμαρτυρηθεί κανείς. Ο λαός αυτός έχει και σήμερα το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κι αυτός το όνομα της Μακεδονίας. Αυτό το δικαίωμα εμείς στην αριστερά θα το υπερασπιστούμε με όποιο κόστος, όπως κάνουμε πάντα: στην Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν ή την Καταλονία.

Η χρήση του ονόματος δεν αποτέλεσε ποτέ μέχρι τώρα και δεν πρέπει να ιδωθεί και σήμερα ως απειλή για καμία γειτονική χώρα. Δεν αφαιρεί με κανένα τρόπο το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της ελληνικής Μακεδονίας, το οποίο για εμάς είναι εξίσου σεβαστό. Κανένα κράτος και κανένας εθνικισμός δεν μπορεί να μονοπωλεί και να υπαγορεύει ονόματα στην άλλη πλευρά, όπως κάνει κατ’ εξοχήν ο ελληνικός εθνικισμός, προβάλλοντας το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική». Το σύνθημα αυτό προσβάλλει βαθιά το γειτονικό λαό, αφού υπονοεί ότι η εθνική του συνείδηση είναι ψεύτικη, ή -ακόμα χειρότερα- μια κομμουνιστική συνωμοσία του Τίτο για να υφαρπάξει τα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας (συνεχίζοντας την αντικομμουνιστική παράδοση της ελληνικής εθνικοφροσύνης). Όμως, κάπως έτσι κατασκευάζεται ιστορικά κάθε εθνική συνείδηση και δεν υπάρχει περισσότερο «αληθινή» ή περισσότερο «ψεύτικη», παρά μόνο στα μυαλά των σοβινιστών. Εξάλλου, τη στιγμή που όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι υπάρχουν μακεδονικά εδάφη και πέραν του ελληνικού χώρου, το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική» είναι πρόδηλα επιθετικό και αλυτρωτικό, απειλώντας έμμεσα την εδαφική ακεραιότητα των γειτονικών χωρών. Γεγονός που η πιο ακραία (ή ίσως η πιο ειλικρινής) πτέρυγα της εθνικιστικής συμμαχίας δεν φοβάται να πει ευθέως, μιλώντας για διαμελισμό και σύνορα με τη Σερβία.

Για το φόβο του «αλυτρωτισμού»

Αντίστοιχες εθνικιστικές τάσεις αναπτύσσονται βέβαια και στην άλλη πλευρά, όπως και σε κάθε άλλο έθνος. Η υποτιθέμενη καταγωγή των σύγχρονων Μακεδόνων από την αρχαία Μακεδονία του Αλέξανδρου για παράδειγμα, αποτέλεσε κι εκεί έναν ανόητο μύθο, που τροφοδότησε τις εθνικιστικές διαμάχες. Το λούνα παρκ με τα αγάλματα που έστησε η κυβέρνηση Γκρουέφσκι -και που στοίχισε μια περιουσία στο γειτονικό λαό- είναι αντίστοιχης αισθητικής με τις περικεφαλαίες των συλλαλητηρίων. Υπάρχουν κι εκεί ακραίες ομάδες που θέλουν να αποκαταστήσουν την «Μεγάλη Μακεδονία», παραγνωρίζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι ομάδες αυτές έχουν την ίδια ποιότητα και την ίδια βαρύτητα με τους Έλληνες εθνικιστές που διεκδικούν τις δικές τους «χαμένες πατρίδες».

Το βασικό όμως επιχείρημα του ελληνικού κράτους, το οποίο δυστυχώς συμμερίζονται όλα τα κόμματα της Βουλής, δεν αφορά αυτές τις φωνές, αλλά τον υποτιθέμενο «αλυτρωτισμό» του Συντάγματος. Ο αλυτρωτισμός αυτός αποδίδεται σε δύο γεγονότα: πρώτο, το Σύνταγμα αναφέρεται σε μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Η αναφορά αυτή είναι αυτονόητη για κάθε Σύνταγμα και η ελληνική πλευρά με αυτό τον τρόπο επαναφέρει απλά το θέμα του ονόματος με άλλα λόγια. Δεύτερο, το Σύνταγμα δηλώνει το ενδιαφέρον της Δημοκρατίας για τα δικαιώματα των ομογενών πολιτών που ζουν σε άλλα κράτη (με ρητή όμως αναφορά ότι αυτό δεν συνιστά παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης χώρας). Η πρόνοια αυτή αποτελεί επίσης εύλογη υποχρέωση κάθε πολιτείας (το ίδιο κάνει π.χ. η Ελλάδα για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία). Δεν θα έπρεπε να ανησυχεί καθόλου το ελληνικό κράτος, αν αυτό είχε φροντίσει να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων που ζουν στο εσωτερικό του -κάτι που φυσικά δεν κάνει, αφού ούτε καν αναγνώρισε ποτέ ότι υπάρχει στην Ελλάδα μειονότητα με μακεδονική εθνική συνείδηση και γλώσσα (παρότι για δεκαετίες έστηνε μπάρες και κυνηγούσε όσους μιλούσαν «ντόπια»).

Εθνικισμοί τελικά υπάρχουν και στις δύο πλευρές και είναι κι οι δύο επικίνδυνοι για τους δύο λαούς. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέπουμε το γεγονός ότι η πλευρά που επιτέθηκε πρώτη και που ζητά την αποκλειστικότητα στο όνομα είναι η ελληνική. Το ελληνικό κράτος είναι επίσης ο ισχυρός παίχτης της περιοχής, αυτό συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., αυτό διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό, αυτή συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ακόμα και εντός των γειτονικών χωρών. Ο κίνδυνος διεκδικήσεων εκ μέρους του «σκοπιανού αλυτρωτισμού» που επικαλείται ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί μία αστεία δικαιολογία, που σκοπό έχει να γεμίσει φόβο και μίσος τις καρδιές των ανθρώπων.

Για τη συμμαχία των εθνικιστών

Γύρω από αυτές τις σοβινιστικές θέσεις, συσπειρώθηκε ξανά ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία: τοπικοί κομματάρχες και βουλευτές, εταιρίες-χορηγοί, μισαλλόδοξοι ιεράρχες συνοδευόμενοι από το αντίστοιχο ποίμνιο, παραστρατιωτικές οργανώσεις και απόστρατοι στρατηγοί, οπαδικοί στρατοί μεγαλοκαπιταλιστών ιδιοκτητών ΠΑΕ, ακροδεξιές οργανώσεις, με πρώτη τη ναζιστική συμμορία των υπόδικων δολοφόνων της χρυσής αυγής. Αυτοί οργάνωσαν τα συλλαλητήρια, κάποιοι από αυτούς μίλησαν στα μικρόφωνα, αυτοί έδωσαν τον τόνο, αυτοί φιλοδοξούν να εισπράξουν και τα πολιτικά οφέλη.

Γι’ αυτό και, ανεξάρτητα από τις προθέσεις ή τις πολιτικές τους απόψεις, όσοι συμμετέχουν και στηρίζουν τα συλλαλητήρια, ενισχύουν αντικειμενικά, στην πράξη, τους σχεδιασμούς των οργανωτών τους, δηλαδή της εθνικιστικής δεξιάς και ακροδεξιάς -κι αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τις όποιες οργανώσεις ή τους διανοούμενους αναφέρονται στην αριστερά. Επιπλέον, τα συλλαλητήρια νομιμοποιούν την παρουσία και τη δράση των ένοπλων ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες από τη μία ανέλαβαν επίσημα την περιφρούρησή τους (αλήθεια, από ποιους;) και από την άλλη βγήκαν παγανιά στην πόλη με στόχο να χτυπήσουν τον «εσωτερικό εχθρό», να επιτεθούν -ανεπιτυχώς- στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και σε κοινωνικούς χώρους, καταλήγοντας στον εμπρησμό της Libertatia.

Οι στόχοι αυτής της εθνικιστικής συμμαχίας, δεν αφορούν κάποιον -ανύπαρκτο- εξωτερικό εχθρό, αλλά την ίδια την ελληνική κοινωνία. Οι βουλευτές κι οι κομματάρχες των κομμάτων εξουσίας θέλουν να ψηφοθηρεύσουν στα θολά νερά του πατριωτισμού, για να πλασαριστούν καλύτερα στην επόμενη κυβέρνηση. Ο Φραγκούλης, πρώην υπουργός μνημονιακής κυβέρνησης κι αυτός, σχεδιάζει νέα ακροδεξιά κόμματα και απαιτεί να παρέμβει άμεσα ο στρατός στην πολιτική, μέσω ενός «Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας», προπαγανδίζοντας έτσι μια ερντογανικής ποιότητας «δημοκρατία». Όσο για τις επιπτώσεις της νομιμοποίησης των ναζί και των ταγμάτων εφόδου, δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές: αναδύθηκαν καθαρά μέσα από τις φλόγες που έκαψαν την κατάληψη της Libertatia.

Φυσικά, όλοι αυτοί προσπαθούν να σύρουν πίσω τους λαϊκά στρώματα που σήμερα πλήττονται βάναυσα από τη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Για το λόγο αυτό, συνάρθρωσαν γύρω από τα κεντρικά σοβινιστικά τους συνθήματα κάποιες αντικυβερνητικές, αντιμνημονιακές και αντιδυτικές κορώνες για το «ξεπούλημα της πατρίδας μας» κοκ. Λένε ψέματα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αναλάβουν αυτοί την υλοποίηση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ίσως μόνο με περισσότερη βία και καταστολή απέναντι στον «εχθρό λαό». Αποδείχθηκε αυτό άλλωστε με τη στάση τους τον Ιούλη του 2015, όταν όλοι αυτοί συντάχθηκαν με το μπλοκ του «ΝΑΙ», το μπλοκ της υποταγής.

Ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια, τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη φτώχεια, ήταν και θα είναι ένας αγώνας ενάντια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ένας αγώνας ενάντια στις κυβερνήσεις και τα κόμματα που το υπηρετούν, ένας αγώνας για την ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από εθνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς, ένας αγώνας ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Σε αυτόν τον αγώνα, ο ελληνικός λαός δεν θα συναντήσει ποτέ κανένα φασίστα, κανέναν Τζιτζικώστα και κανένα Φράγκο – παρά μόνο απέναντί του.

Εχθροί μας ο ελληνικός εθνικισμός, η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ

Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί κίνδυνο για τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Γιατί μας καλεί, μπροστά σε έναν φανταστικό εξωτερικό εχθρό, να συνταχθούμε στο ίδιο στρατόπεδο με τους πραγματικούς εχθρούς των εργαζομένων: τα κόμματα του «ΝΑΙ», το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., το κεφάλαιο και το στρατό. Ο εθνικισμός αποπροσανατολίζει τους εργαζόμενους από τις πραγματικές μάχες που έχουν να δώσουν μέσα στην ίδια τους τη χώρα, για δουλειά και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και παραμένει αντικειμενικά χρήσιμος για κάθε κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όπως η σημερινή -η οποία άλλωστε συμμερίζεται και ανατροφοδοτεί τις «εθνικές» θέσεις. Μια κυβέρνηση που έχει ιστορικές ευθύνες για την απογοήτευση που έσπειρε στο λαό, προσφέροντας το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του ακροδεξιού εθνικισμού.

Ο εθνικισμός επίσης μας στοιχίζει ακριβά: την ώρα η μνημονιακή ληστεία των εργαζόμενων εντείνεται, η μόνη δαπάνη που καμία κυβέρνηση δεν τσιγκουνεύεται -αυτής του ΣΥΡΙΖΑ μη εξαιρουμένης- είναι οι δαπάνες για τους τερατώδεις εξοπλισμούς που μας πουλάνε οι «φίλοι» Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, για το χάιδεμα των «ένστολων» και των ειδικών μισθολογίων τους και γενικά για τη συντήρηση ενός τεράστιου μιλιταριστικού μηχανισμού, ο οποίος βρίσκεται πάντα στη διάθεση του ΝΑΤΟ.

Πίσω από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ οχυρώνεται άλλωστε και σήμερα το ελληνικό κράτος για να επιβάλλει τις αξιώσεις του για το όνομα της Μακεδονίας, μέσω της απειλής χρήσης βέτο. Αποδεικνύει έτσι ξανά ότι το ΝΑΤΟ κι η Ε.Ε. αποτελούν πάντα τα τελευταία οχυρά του ελληνικού αστισμού και του ελληνικού εθνικισμού. Για εμάς βέβαια, με όποιο όνομα και να γίνει, η είσοδος μίας ακόμα βαλκανικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ή αργότερα στην Ε.Ε., θα είναι μία αρνητική εξέλιξη, πρώτα από όλα για τον ίδιο το μακεδονικό λαό αλλά και για όλους τους λαούς της περιοχής. Το ΝΑΤΟ δεν είναι ένας οργανισμός ασφάλειας και σταθερότητας, αλλά ένας επιθετικός, ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που πρακτορεύει, με το όπλο στο χέρι, τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Δύο δεκαετίες μετά τη φονική επιδρομή στη Σερβία, η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια δεν μπορεί παρά να προκαλέσει όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, να ανοίξει παράθυρα νέων επεμβάσεων, να εντείνει την καταστολή των προσφύγων: όπως συμβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη που μπαίνει στο στόχαστρο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Και τέλος, για να μην ξεχνάμε την πραγματική ιστορία μας, ας θυμηθούμε τι συνέβη κάθε φορά που κυριάρχησε ο εθνικισμός κι η εθνικοφροσύνη: ας θυμηθούμε τη «Μεγάλη Ιδέα» και τη μικρασιατική εκστρατεία, το σφαγείο των παγκόσμιων πολέμων, τη μεταπολεμική «δημοκρατία» της εθνικόφρονας δεξιάς ή τη Δικτατορία των Φράγκων, το -ελληνικό- πραξικόπημα και την -τουρκική- εισβολή στην Κύπρο. Ελπίζουμε ότι ο λαός μας δεν τα ξεχνά όλα αυτά. Όπως κι ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τι έκαναν οι κομμουνιστές και τι έκαναν οι αστοί εθνικιστές όταν είχαμε απέναντί μας έναν πραγματικό εχθρό: οι πρώτοι πολεμούσαν με το όπλο στο χέρι για την ελευθερία και οι δεύτεροι την έκαναν για Κάιρο, ή φόρεσαν κουκούλα για να συνεργαστούν με τον κατακτητή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα δεν θα πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάβολο για να πλασαριστούμε καλύτερα στον εθνικό κορμό. Θα σταθούμε ανυποχώρητα απέναντι στο εθνικιστικό μπλοκ, όπως ανυποχώρητα στεκόμαστε απέναντι στην κυβέρνηση, απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το καλό και το δίκιο, για τα πραγματικά συμφέροντα των καταπιεσμένων και των φτωχών, για την ενότητα των εργαζομένων όλων των χωρών, για ειρήνη, δουλειά, δικαιώματα, δημοκρατία, αξιοπρέπεια.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Αριστερή Συσπείρωση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Ξεκίνημα – Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση, Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ανασύνθεση, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Μαρ 092018
 

Κάλεσμα της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης στην Παμβαλκανική Πορεία Διεθνιστικής Αλληλεγγύης

Σάββατο 10/3, 12:00, Καμάρα

Στις 21/1 και στις 4/2 διοργανώθηκαν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα συλλαλητήρια για το «Μακεδονικό» στα οποία συσπειρώθηκε ξανά ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία: τοπικοί κομματάρχες και βουλευτές, εταιρίες-χορηγοί, μισαλλόδοξοι ιεράρχες συνοδευόμενοι από το αντίστοιχο ποίμνιο, παραστρατιωτικές οργανώσεις και απόστρατοι στρατηγοί, οπαδικοί στρατοί μεγαλοκαπιταλιστών ιδιοκτητών ΠΑΕ, ακροδεξιές οργανώσεις, με πρώτη τη ναζιστική συμμορία των υπόδικων δολοφόνων της χρυσής αυγής. Αυτοί οργάνωσαν τα συλλαλητήρια, κάποιοι από αυτούς μίλησαν στα μικρόφωνα, αυτοί έδωσαν τον τόνο, αυτοί φιλοδοξούν να εισπράξουν και τα πολιτικά οφέλη.

Αυτές οι εθνικιστικές συγκεντρώσεις νομιμοποίησαν την παρουσία και τη δράση των ένοπλων ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες από τη μία ανέλαβαν επίσημα την περιφρούρησή τους και από την άλλη βγήκαν παγανιά με στόχο να χτυπήσουν τον «εσωτερικό εχθρό», να επιτεθούν -ανεπιτυχώς- στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και σε κοινωνικούς χώρους, καταλήγοντας στον εμπρησμό της Libertatia με την κάλυψη βέβαια της αστυνομίας.

Στο όνομα της «Μακεδονίας», οι εθνικισμοί στα Βαλκάνια αναζωπυρώνονται και αναμετριούνται σε μια περίοδο που οι πολιτικές της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης γενικεύονται και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί οξύνονται επικίνδυνα. Στο όνομα της «Μακεδονίας», ο ελληνικός εθνικισμός μας καλεί, μπροστά σε ένα φανταστικό εξωτερικό εχθρό, να συνταχθούμε στο ίδιο στρατόπεδο με τους ταξικούς μας εχθρούς.

Απέναντι στον ελληνικό εθνικισμό, αλλά και σε κάθε εθνικισμό, οφείλουμε να προτάξουμε την ταξική και κοινωνική χειραφέτηση, την αντιφασιστική πάλη και την διεθνιστική αλληλεγγύη.

Μαρ 042018
 

Αντιδραστήριο – Αλληλεγγύη στο Στέκι Μεταναστών

http://webtv.ert.gr/ert3/antidrastirio/29ian2018-antidrastirio-allilengyi-sto-steki-metanaston/

Το  «Αντιδραστήριο» της ΕΡΤ3 παρουσιάζει την καμπάνια αλληλεγγύης στο Στέκι Μεταναστών ώστε να μη σταματήσουν οι δράσεις που υποστηρίζονται από αυτό.

Το Στέκι και η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης δίνουν αγώνα για τη συνέχιση της λειτουργίας τους, εξαιτίας ενός χρέους προς τη ΔΕΗ,  που δεν δημιούργησαν αλλά το ανέλαβαν  για να μην κλείσει ο παλιός ξενώνας προσφύγων το 2010 και βρεθούν οικογένειες στον δρόμο.

Παραγωγή: ERT3
Σκηνοθεσία: Νίκος Γκούλιος
Δημοσιογραφική ομάδα: Στέλιος Νικητόπουλος, Πάνος Κάσαρης

Μαρ 042018
 

Κοινή ανακοίνωση αριστερών οργανώσεων και συλλογικοτήτων της Θεσσαλονίκης

Οι συλλογικότητες και οι άνθρωποι που συνυπογράφουμε αυτό το κείμενο αγωνιζόμαστε για την ειρήνη, τη δουλειά, την ελευθερία, την αξιοπρέπεια όλων των λαών του κόσμου. Από αυτή τη σκοπιά, είναι καθήκον μας σήμερα να πάρουμε σαφή θέση, στα λόγια και στο δρόμο, ενάντια στο εθνικιστικό μέτωπο που σχηματίστηκε με αφορμή το όνομα της Μακεδονίας.

Για τη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας

Πρώτα και κύρια, γιατί το μόνο κοινό αίτημα αυτής της ετερόκλητης εθνικιστικής συμμαχίας, το αίτημα δηλαδή να απαγορευτεί στο γειτονικό λαό να χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας, είναι άδικο, ιστορικά λαθεμένο και ανήθικο. Όλοι γνωρίζουμε ότι σλαβικοί πληθυσμοί κατοικούν εδώ και εκατοντάδες χρόνια στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας, διατηρώντας τη δική τους γλώσσα και παράδοση. Εδώ κι έναν αιώνα, ένα μεγάλο τμήμα τους έχει σχηματίσει τη δική του εθνική συνείδηση και ταυτότητα -διακριτή από την ελληνική, τη βουλγάρικη ή τη σέρβικη- συνδέοντάς την εξαρχής με το όνομα της γης που κατοικούσε, δηλαδή τη Μακεδονία. Όπως όλοι οι λαοί της περιοχής, έδωσε κι αυτός τις μάχες του για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία -κάποτε μάλιστα χέρι με χέρι με τον ελληνικό λαό, όπως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την αντίσταση στους φασίστες κατακτητές (την ίδια στιγμή που οι Έλληνες και Γιουγκοσλάβοι εθνικιστές συνεργάζονταν με τους Ναζί ομοϊδεάτες τους). Και όταν το 1944, μαζί με τους άλλους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, κέρδισε την ανεξαρτησία του, ονόμασε τη χώρα του Μακεδονία, χωρίς να παραξενευτεί ή να διαμαρτυρηθεί κανείς. Ο λαός αυτός έχει και σήμερα το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κι αυτός το όνομα της Μακεδονίας. Αυτό το δικαίωμα εμείς στην αριστερά θα το υπερασπιστούμε με όποιο κόστος, όπως κάνουμε πάντα: στην Παλαιστίνη, το Κουρδιστάν ή την Καταλονία.

Η χρήση του ονόματος δεν αποτέλεσε ποτέ μέχρι τώρα και δεν πρέπει να ιδωθεί και σήμερα ως απειλή για καμία γειτονική χώρα. Δεν αφαιρεί με κανένα τρόπο το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού της ελληνικής Μακεδονίας, το οποίο για εμάς είναι εξίσου σεβαστό. Κανένα κράτος και κανένας εθνικισμός δεν μπορεί να μονοπωλεί και να υπαγορεύει ονόματα στην άλλη πλευρά, όπως κάνει κατ’ εξοχήν ο ελληνικός εθνικισμός, προβάλλοντας το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική». Το σύνθημα αυτό προσβάλλει βαθιά το γειτονικό λαό, αφού υπονοεί ότι η εθνική του συνείδηση είναι ψεύτικη, ή -ακόμα χειρότερα- μια κομμουνιστική συνωμοσία του Τίτο για να υφαρπάξει τα εδάφη της ελληνικής Μακεδονίας (συνεχίζοντας την αντικομμουνιστική παράδοση της ελληνικής εθνικοφροσύνης). Όμως, κάπως έτσι κατασκευάζεται ιστορικά κάθε εθνική συνείδηση και δεν υπάρχει περισσότερο «αληθινή» ή περισσότερο «ψεύτικη», παρά μόνο στα μυαλά των σοβινιστών. Εξάλλου, τη στιγμή που όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι υπάρχουν μακεδονικά εδάφη και πέραν του ελληνικού χώρου, το σύνθημα «η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική» είναι πρόδηλα επιθετικό και αλυτρωτικό, απειλώντας έμμεσα την εδαφική ακεραιότητα των γειτονικών χωρών. Γεγονός που η πιο ακραία (ή ίσως η πιο ειλικρινής) πτέρυγα της εθνικιστικής συμμαχίας δεν φοβάται να πει ευθέως, μιλώντας για διαμελισμό και σύνορα με τη Σερβία.

Για το φόβο του «αλυτρωτισμού»

Αντίστοιχες εθνικιστικές τάσεις αναπτύσσονται βέβαια και στην άλλη πλευρά, όπως και σε κάθε άλλο έθνος. Η υποτιθέμενη καταγωγή των σύγχρονων Μακεδόνων από την αρχαία Μακεδονία του Αλέξανδρου για παράδειγμα, αποτέλεσε κι εκεί έναν ανόητο μύθο, που τροφοδότησε τις εθνικιστικές διαμάχες. Το λούνα παρκ με τα αγάλματα που έστησε η κυβέρνηση Γκρουέφσκι -και που στοίχισε μια περιουσία στο γειτονικό λαό- είναι αντίστοιχης αισθητικής με τις περικεφαλαίες των συλλαλητηρίων. Υπάρχουν κι εκεί ακραίες ομάδες που θέλουν να αποκαταστήσουν την «Μεγάλη Μακεδονία», παραγνωρίζοντας τη σύγχρονη πραγματικότητα. Οι ομάδες αυτές έχουν την ίδια ποιότητα και την ίδια βαρύτητα με τους Έλληνες εθνικιστές που διεκδικούν τις δικές τους «χαμένες πατρίδες».

Το βασικό όμως επιχείρημα του ελληνικού κράτους, το οποίο δυστυχώς συμμερίζονται όλα τα κόμματα της Βουλής, δεν αφορά αυτές τις φωνές, αλλά τον υποτιθέμενο «αλυτρωτισμό» του Συντάγματος. Ο αλυτρωτισμός αυτός αποδίδεται σε δύο γεγονότα: πρώτο, το Σύνταγμα αναφέρεται σε μακεδονικό έθνος και γλώσσα. Η αναφορά αυτή είναι αυτονόητη για κάθε Σύνταγμα και η ελληνική πλευρά με αυτό τον τρόπο επαναφέρει απλά το θέμα του ονόματος με άλλα λόγια. Δεύτερο, το Σύνταγμα δηλώνει το ενδιαφέρον της Δημοκρατίας για τα δικαιώματα των ομογενών πολιτών που ζουν σε άλλα κράτη (με ρητή όμως αναφορά ότι αυτό δεν συνιστά παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης χώρας). Η πρόνοια αυτή αποτελεί επίσης εύλογη υποχρέωση κάθε πολιτείας (το ίδιο κάνει π.χ. η Ελλάδα για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία). Δεν θα έπρεπε να ανησυχεί καθόλου το ελληνικό κράτος, αν αυτό είχε φροντίσει να σέβεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων που ζουν στο εσωτερικό του -κάτι που φυσικά δεν κάνει, αφού ούτε καν αναγνώρισε ποτέ ότι υπάρχει στην Ελλάδα μειονότητα με μακεδονική εθνική συνείδηση και γλώσσα (παρότι για δεκαετίες έστηνε μπάρες και κυνηγούσε όσους μιλούσαν «ντόπια»).

Εθνικισμοί τελικά υπάρχουν και στις δύο πλευρές και είναι κι οι δύο επικίνδυνοι για τους δύο λαούς. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέπουμε το γεγονός ότι η πλευρά που επιτέθηκε πρώτη και που ζητά την αποκλειστικότητα στο όνομα είναι η ελληνική. Το ελληνικό κράτος είναι επίσης ο ισχυρός παίχτης της περιοχής, αυτό συμμετέχει στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., αυτό διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό, αυτή συμμετέχει σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ακόμα και εντός των γειτονικών χωρών. Ο κίνδυνος διεκδικήσεων εκ μέρους του «σκοπιανού αλυτρωτισμού» που επικαλείται ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί μία αστεία δικαιολογία, που σκοπό έχει να γεμίσει φόβο και μίσος τις καρδιές των ανθρώπων.

Για τη συμμαχία των εθνικιστών

Γύρω από αυτές τις σοβινιστικές θέσεις, συσπειρώθηκε ξανά ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία: τοπικοί κομματάρχες και βουλευτές, εταιρίες-χορηγοί, μισαλλόδοξοι ιεράρχες συνοδευόμενοι από το αντίστοιχο ποίμνιο, παραστρατιωτικές οργανώσεις και απόστρατοι στρατηγοί, οπαδικοί στρατοί μεγαλοκαπιταλιστών ιδιοκτητών ΠΑΕ, ακροδεξιές οργανώσεις, με πρώτη τη ναζιστική συμμορία των υπόδικων δολοφόνων της χρυσής αυγής. Αυτοί οργάνωσαν τα συλλαλητήρια, κάποιοι από αυτούς μίλησαν στα μικρόφωνα, αυτοί έδωσαν τον τόνο, αυτοί φιλοδοξούν να εισπράξουν και τα πολιτικά οφέλη.

Γι’ αυτό και, ανεξάρτητα από τις προθέσεις ή τις πολιτικές τους απόψεις, όσοι συμμετέχουν και στηρίζουν τα συλλαλητήρια, ενισχύουν αντικειμενικά, στην πράξη, τους σχεδιασμούς των οργανωτών τους, δηλαδή της εθνικιστικής δεξιάς και ακροδεξιάς -κι αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τις όποιες οργανώσεις ή τους διανοούμενους αναφέρονται στην αριστερά. Επιπλέον, τα συλλαλητήρια νομιμοποιούν την παρουσία και τη δράση των ένοπλων ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες από τη μία ανέλαβαν επίσημα την περιφρούρησή τους (αλήθεια, από ποιους;) και από την άλλη βγήκαν παγανιά στην πόλη με στόχο να χτυπήσουν τον «εσωτερικό εχθρό», να επιτεθούν -ανεπιτυχώς- στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και σε κοινωνικούς χώρους, καταλήγοντας στον εμπρησμό της Libertatia.

Οι στόχοι αυτής της εθνικιστικής συμμαχίας, δεν αφορούν κάποιον -ανύπαρκτο- εξωτερικό εχθρό, αλλά την ίδια την ελληνική κοινωνία. Οι βουλευτές κι οι κομματάρχες των κομμάτων εξουσίας θέλουν να ψηφοθηρεύσουν στα θολά νερά του πατριωτισμού, για να πλασαριστούν καλύτερα στην επόμενη κυβέρνηση. Ο Φραγκούλης, πρώην υπουργός μνημονιακής κυβέρνησης κι αυτός, σχεδιάζει νέα ακροδεξιά κόμματα και απαιτεί να παρέμβει άμεσα ο στρατός στην πολιτική, μέσω ενός «Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας», προπαγανδίζοντας έτσι μια ερντογανικής ποιότητας «δημοκρατία». Όσο για τις επιπτώσεις της νομιμοποίησης των ναζί και των ταγμάτων εφόδου, δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις επόμενες εκλογές: αναδύθηκαν καθαρά μέσα από τις φλόγες που έκαψαν την κατάληψη της Libertatia.

Φυσικά, όλοι αυτοί προσπαθούν να σύρουν πίσω τους λαϊκά στρώματα που σήμερα πλήττονται βάναυσα από τη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Για το λόγο αυτό, συνάρθρωσαν γύρω από τα κεντρικά σοβινιστικά τους συνθήματα κάποιες αντικυβερνητικές, αντιμνημονιακές και αντιδυτικές κορώνες για το «ξεπούλημα της πατρίδας μας» κοκ. Λένε ψέματα. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αναλάβουν αυτοί την υλοποίηση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, ίσως μόνο με περισσότερη βία και καταστολή απέναντι στον «εχθρό λαό». Αποδείχθηκε αυτό άλλωστε με τη στάση τους τον Ιούλη του 2015, όταν όλοι αυτοί συντάχθηκαν με το μπλοκ του «ΝΑΙ», το μπλοκ της υποταγής.

Ο αγώνας ενάντια στα μνημόνια, τη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη φτώχεια, ήταν και θα είναι ένας αγώνας ενάντια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ένας αγώνας ενάντια στις κυβερνήσεις και τα κόμματα που το υπηρετούν, ένας αγώνας για την ενότητα της εργατικής τάξης πέρα από εθνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς, ένας αγώνας ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Σε αυτόν τον αγώνα, ο ελληνικός λαός δεν θα συναντήσει ποτέ κανένα φασίστα, κανέναν Τζιτζικώστα και κανένα Φράγκο – παρά μόνο απέναντί του.

Εχθροί μας ο ελληνικός εθνικισμός, η κυβέρνηση, το ΝΑΤΟ

Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότι ο ελληνικός εθνικισμός αποτελεί κίνδυνο για τον ίδιο τον ελληνικό λαό. Γιατί μας καλεί, μπροστά σε έναν φανταστικό εξωτερικό εχθρό, να συνταχθούμε στο ίδιο στρατόπεδο με τους πραγματικούς εχθρούς των εργαζομένων: τα κόμματα του «ΝΑΙ», το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., το κεφάλαιο και το στρατό. Ο εθνικισμός αποπροσανατολίζει τους εργαζόμενους από τις πραγματικές μάχες που έχουν να δώσουν μέσα στην ίδια τους τη χώρα, για δουλειά και αξιοπρέπεια. Γι’ αυτό και παραμένει αντικειμενικά χρήσιμος για κάθε κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, όπως η σημερινή -η οποία άλλωστε συμμερίζεται και ανατροφοδοτεί τις «εθνικές» θέσεις. Μια κυβέρνηση που έχει ιστορικές ευθύνες για την απογοήτευση που έσπειρε στο λαό, προσφέροντας το γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του ακροδεξιού εθνικισμού.

Ο εθνικισμός επίσης μας στοιχίζει ακριβά: την ώρα η μνημονιακή ληστεία των εργαζόμενων εντείνεται, η μόνη δαπάνη που καμία κυβέρνηση δεν τσιγκουνεύεται -αυτής του ΣΥΡΙΖΑ μη εξαιρουμένης- είναι οι δαπάνες για τους τερατώδεις εξοπλισμούς που μας πουλάνε οι «φίλοι» Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, για το χάιδεμα των «ένστολων» και των ειδικών μισθολογίων τους και γενικά για τη συντήρηση ενός τεράστιου μιλιταριστικού μηχανισμού, ο οποίος βρίσκεται πάντα στη διάθεση του ΝΑΤΟ.

 Πίσω από τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ οχυρώνεται άλλωστε και σήμερα το ελληνικό κράτος για να επιβάλλει τις αξιώσεις του για το όνομα της Μακεδονίας, μέσω της απειλής χρήσης βέτο. Αποδεικνύει έτσι ξανά ότι το ΝΑΤΟ κι η Ε.Ε. αποτελούν πάντα τα τελευταία οχυρά του ελληνικού αστισμού και του ελληνικού εθνικισμού. Για εμάς βέβαια, με όποιο όνομα και να γίνει, η είσοδος μίας ακόμα βαλκανικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ή αργότερα στην Ε.Ε., θα είναι μία αρνητική εξέλιξη, πρώτα από όλα για τον ίδιο το μακεδονικό λαό αλλά και για όλους τους λαούς της περιοχής. Το ΝΑΤΟ δεν είναι ένας οργανισμός ασφάλειας και σταθερότητας, αλλά ένας επιθετικός, ιμπεριαλιστικός μηχανισμός που πρακτορεύει, με το όπλο στο χέρι, τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των μεγάλων δυτικών δυνάμεων. Δύο δεκαετίες μετά τη φονική επιδρομή στη Σερβία, η επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια δεν μπορεί παρά να προκαλέσει όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, να ανοίξει παράθυρα νέων επεμβάσεων, να εντείνει την καταστολή των προσφύγων: όπως συμβαίνει σε κάθε γωνιά του πλανήτη που μπαίνει στο στόχαστρο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.

Και τέλος, για να μην ξεχνάμε την πραγματική ιστορία μας, ας θυμηθούμε τι συνέβη κάθε φορά που κυριάρχησε ο εθνικισμός κι η εθνικοφροσύνη: ας θυμηθούμε τη «Μεγάλη Ιδέα» και τη μικρασιατική εκστρατεία, το σφαγείο των παγκόσμιων πολέμων, τη μεταπολεμική «δημοκρατία» της εθνικόφρονας δεξιάς ή τη Δικτατορία των Φράγκων, το -ελληνικό- πραξικόπημα και την -τουρκική- εισβολή στην Κύπρο. Ελπίζουμε ότι ο λαός μας δεν τα ξεχνά όλα αυτά. Όπως κι ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τι έκαναν οι κομμουνιστές και τι έκαναν οι αστοί εθνικιστές όταν είχαμε απέναντί μας έναν πραγματικό εχθρό: οι πρώτοι πολεμούσαν με το όπλο στο χέρι για την ελευθερία και οι δεύτεροι την έκαναν για Κάιρο, ή φόρεσαν κουκούλα για να συνεργαστούν με τον κατακτητή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όλοι και όλες εμείς που ανήκουμε στην αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα δεν θα πουλήσουμε την ψυχή μας στο διάβολο για να πλασαριστούμε καλύτερα στον εθνικό κορμό. Θα σταθούμε ανυποχώρητα απέναντι στο εθνικιστικό μπλοκ, όπως ανυποχώρητα στεκόμαστε απέναντι στην κυβέρνηση, απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το καλό και το δίκιο, για τα πραγματικά συμφέροντα των καταπιεσμένων και των φτωχών, για την ενότητα των εργαζομένων όλων των χωρών, για ειρήνη, δουλειά, δικαιώματα, δημοκρατία, αξιοπρέπεια.

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή, Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Αριστερή Συσπείρωση, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Νέο Αριστερό Ρεύμα για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, Ξεκίνημα – Διεθνιστική Σοσιαλιστική Οργάνωση, Οργάνωση Νεολαίας Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ανασύνθεση, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα

Ιαν 112018
 

ΕΥΡΩΠΗ – ΦΡΟΥΡΙΟ

Δύο χρόνια σχεδόν από την συμφωνία ή ορθότερα κοινή δήλωση ΕΕ-Τουρκίας,  (Μάρτης 2016), το μεταναστευτικό-προσφυγικό θέμα παραμένει ψηλά στην ατζέντα του δημόσιου πολιτικού λόγου, καθορίζει εκλογικές αναμετρήσεις στο ευρωπαϊκό έδαφος και αποτελεί το δεύτερο, μετά την οικονομία, σημαντικό ζήτημα για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Δύο χρόνια μετά, η αναβαθμισμένη αντιμεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τοπικών κυβερνήσεων εξοντώνει πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες με συστηματικό τρόπο, παρά τις υποκριτικές «ανθρωπιστικές» κορώνες που διατυπώνονται κατά καιρούς. Η μετακίνηση των ανθρώπων αναγορεύεται σε «κρίση», «πρόβλημα» ή «μεγάλες ροές», ολόκληρες περιοχές ανακηρύσσονται σκόπιμα σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», με συνέπεια την εναλλαγή ή και αλληλοκάλυψη της κατασταλτικής ή «ανθρωπιστικής» αντιμετώπισης του μεταναστευτικού- προσφυγικού ζητήματος, ανάλογα με τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των χωρών του δυτικού κόσμου.

Η εν λόγω συμφωνία οδήγησε στο κλείσιμο του λιγότερο θανατηφόρου περάσματος του Αιγαίου (θα ήταν τραγική ειρωνεία να το αναφέρουμε ως ασφαλές), σπρώχνοντας τους μετακινούμενους πληθυσμούς σε πιο δύσκολα μονοπάτια, χερσαία και θαλάσσια. Μερικά φρικιαστικά ναυάγια στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Λιβύης – Μάλτας – Ιταλίας τον τελευταίο καιρό, αποτελούν σκληρή επιβεβαίωση της προηγούμενης διαπίστωσης, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι οι πνιγμοί και οι φράκτες  τρομάζουν, αλλά δεν σταματούν την μετακίνηση των ανθρώπων.

Οι συνέπειες της εφαρμογής της συμφωνίας του Μάρτη 2016 δεν αφορούν μόνο τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, αλλά και τις κοινωνίες υποδοχής. Η κεντρική αντιμεταναστευτική πολιτική της ΕΕ θεμελιωμένη στη συμφωνία του Μάρτη, η οποία είναι στην πράξη ένας συμβιβασμός πάνω στον αμοιβαίο εκβιασμό ΕΕ και Τουρκίας -στοχοποιεί τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες ως  «εισβολείς» στο ευρωπαϊκό έδαφος -καθώς τους συνδέει με την τρομοκρατία, ταυτίζοντάς τους έτσι με την  έννοια της απειλής. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το κυρίαρχο πολιτικό δόγμα «τάξη και ασφάλεια» στο δυτικό κόσμο και την μεγάλη ανεργία που γεννά η γενικευμένη οικονομική ύφεση, νομιμοποιούν το ρατσιστικό -ξενοφοβικό λόγο στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο τ’ ακροδεξιά και τα κυβερνώντα κόμματα συγκοινωνούντα δοχεία. Η επικίνδυνη αυτή πολιτική λειτουργεί καταλυτικά για την ενεργοποίηση ξενοφοβικών-ρατσιστικών ανακλαστικών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, προαλείφοντας ένα ζοφερό μέλλον για ντόπιους και μετανάστες/στριες.

 Απέναντι σε αυτή την πασίγνωστη αφήγηση της ακροδεξιάς που ορίζει ως έσχατο κακό τον «ξεριζωμένο», οφείλουμε να αντιπαραθέσουμε το ιδεολογικό πεδίο της πάλης των τάξεων, των εκμεταλλευόμενων και ταξικά καταπιεσμένων ανθρώπων και όχι των φτωχών μεταξύ τους.

ΕΛΛΑΔΑ: Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΡΩ

H αυστηρή εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας από την ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη γεννήσει τα τέρατά της. Από την μια πλευρά, όσον αφορά στους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες οδήγησε για πρώτη φορά στη δημιουργία ειδικών ζωνών εντός της ΕΕ και συγκεκριμένα στα ελληνικά νησιά του Β. Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα. Τα νησιά αυτά μετατράπηκαν από πέρασμα προς την ενδοχώρα και πρώτο σκαλί προς την Ευρώπη, σε κλειστές ζώνες ασφαλείας (buffer zones), σε ένα έδαφος που αποτελεί εσωτερικό σύνορο μέσα στην ίδια την χώρα, σε ένα ειδικό καθεστώς καραντίνας κι απομόνωσης όπου ορίζεται με αυστηρότητα το «μέσα» και το «έξω» και όπου οι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες κρατούνται υπό περιορισμό και χωρίς κανένα δικαίωμα να μεταβούν σε άλλες κρατικές δομές προσφύγων στην ενδοχώρα. Στοιβαγμένοι κατά χιλιάδες σε άθλιους χώρους, αντιπαλεύοντας το κρύο, την πείνα και την απόγνωση, φιλτράρονται σε νόμιμους και «παράνομους» ανθρώπους που περιμένουν την επικύρωση της τελικής ταξινόμησης από τις υπηρεσίες ασύλου, ελπίζοντας να μην απελαθούν στη γειτονική «ασφαλή» χώρα (η «ασφάλεια» της Τουρκίας σημαίνει για τους μη Σύριους έως και 12 μήνες φυλάκιση). Με βάση δε τις πρόσφατες προτάσεις της Γενικής Επιτροπείας της Επικράτειας των Τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων προς την κυβέρνηση και τους εμπλεκόμενους με το μεταναστευτικό φορείς, αφαιρείται από τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες η συνταγματική δυνατότητα να αμφισβητούν αποφάσεις θεσμικών οργάνων και να προσφεύγουν δικαστικά εναντίον τους. Αν αυτή η πρόταση υιοθετεί από την κυβέρνηση (το πλέον αναμενόμενο), είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν μαζικές απελάσεις καθώς πολλοί/ές θα απελαύνονται αμέσως μετά την απόρριψη της αίτησης ασύλου σε δεύτερο βαθμό.

Ζώντας λοιπόν σε καθεστώς εξόντωσης, οι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες στα νησιά Β. Αιγαίου και Δωδεκανήσων μετράνε καθημερινά τις αντοχές τους απέναντι στην ανάλγητη πολιτική των κυβερνώντων. Στις συνθήκες αυτές η συλλογική οργάνωση των αρνήσεων και των διεκδικήσεων των φυλακισμένων στα hot spots αποτελεί μονόδρομο. Όπως μονόδρομο αποτελεί και για το ανταγωνιστικό κίνημα η καταγγελία του ειδικού καθεστώτος κράτησης στα νησιά του Αιγαίου, η συγκρότηση σχέσεων αλληλεγγύης και η υποστήριξη σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο των αγώνων των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων.

Την ίδια στιγμή στις τοπικές κοινωνίες των νησιών, η ευλαβική εφαρμογή της ευρωτουρκικής  συμφωνίας από το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής, έφερε στην επιφάνεια το ρατσιστικό-ξενοφοβικό παραλήρημα διευκολύνοντας την ανάπτυξη απροκάλυπτων ή καμουφλαρισμένων (ως επιτροπές πολιτών, καταστηματαρχών κτλ) κινήσεων και αντιδράσεων με ακροδεξιό ως και ανοιχτά φασιστικό χαρακτήρα. Βέβαια, όσο προφανές είναι το γεγονός ότι η άνοδος της ακροδεξιάς δεν μπορεί ν’ αποσυνδεθεί από το γενικότερο ζήτημα της εφαρμογής της εν λόγω συμφωνίας, άλλο τόσο εύλογο είναι ότι κανένας και καμιά  δεν απαλλάσσεται από τις  ατομικές του/της ευθύνες.

Η απάντηση στη διείσδυση του εθνορατσισμού, κωδικοποιημένου στο καφενειακού τύπου σλόγκαν «γίναμε ξένοι στον τόπο μας»,  στην ακροδεξιά  βία προς τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες, αλλά και αλληλέγγυους/ες, επαφίεται στην ανάπτυξη ενός ισχυρού ανταγωνιστικού κινήματος στα νησιά και στην ενδοχώρα που θα σταθεί απέναντι στον πολύμορφο κοινωνικό δαρβινισμό, υπερασπιζόμενο την ελευθερία μετακίνησης και το δικαίωμα παραμονής στη χώρα μας ανθρώπων που το επέλεξαν.

Η κατάσταση στην ενδοχώρα μοιάζει καλύτερη, αν την συγκρίνει κανείς με τις συνθήκες εγκλεισμού στα νησιά, αλλά απέχει πολύ από τις πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού σύμφωνα με τις οποίες «οι πρόσφυγες στην ηπειρωτική Ελλάδα ζουν σε καλές συνθήκες με πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση» (24/11/2017). Είναι γνωστό ότι οι όποιες παροχές υγείας και εκπαίδευσης στα camps έχουν κατά κύριο λόγο ανατεθεί σε πολυάριθμες Μ.Κ.Ο οι οποίες ως μορφή οργάνωσης και πεδίο δράσης υποκαθιστούν το κράτος ιδιωτικοποιώντας τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιαςΧωρίς να παραβλέπουμε ότι  στα camps υπάρχουν πραγματικές ανάγκες υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην αρνητική προφανώς συμβολή των ΜΚΟ στην –μεταξύ άλλων- εμπέδωση της συναίνεσης και τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης στους κατά πλειονότητα άθλιους χώρους εκτοπισμού-εγκλεισμού των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων.

Αναφερόμενοι στις συνθήκες διαβίωσης στην ενδοχώρα, μπορούμε να πούμε ότι μόνο όσοι/ες έχουν μεταφερθεί  προσωρινά από τα camps  στον αστικό ιστό (η στέγαση τους μπορεί ν’ ανανεωθεί για 3 τρίμηνα) φαίνεται να έχουν μερική πρόσβαση στα δημόσια αγαθά. Και σε αυτή την περίπτωση όμως, τα εμπόδια και οι αποκλεισμοί παραμένουν. Το παράδειγμα της εκπαίδευσης με τις ελάχιστες τάξεις υποδοχής, τις δυσκολίες εγγραφής κυρίως στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, και η έλλειψη μέριμνας για τα παιδιά άνω των 16, αποδεικνύει πόσο απέχουν οι πρωθυπουργικές δηλώσεις από την πραγματικότητα. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο τρόπος διαχείρισης του μεταναστευτικού επιβεβαιώνει κάθε φορά ότι όταν πρόκειται για το ζήτημα της μετανάστευσης ισχύουν με μαθηματική ακρίβεια  τ’  ακριβώς αντίθετα από τις βασικές παραδοχές του δημόσιου λόγου. Κανείς δεν μπορεί να νιώθει «περηφάνια» όταν αναφέρεται στις συνθήκες διαβίωσης των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων. Τα παρακάτω στοιχεία είναι στοιχεία ντροπής:

  • 3091 νεκροί στη Μεσόγειο μέσα στο 2017, οι 62 στο Αιγαίο
  • 1361 νεκροί στο Αιγαίο από το 2014 ως σήμερα
  • 000 φυλακισμένοι στα νησιά σε άθλιες συνθήκες (Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Λέρος)
  • 300 φυλακισμένοι μετανάστες στα κλειστά κέντρα κράτησης (Αμυγδαλέζα, Κόρινθο, Παρανέστι, Ξάνθη) ΙΟΜ: 10-2017
  • Χιλιάδες αόρατοι άνθρωποι σε camps στην ενδοχώρα
  • Απελάσεις σε «ασφαλείς» χώρες (Τουρκία, Πακιστάν, Αφγανιστάν)
  • Καταστολή των διαμαρτυριών και εξεγέρσεων για καλύτερες συνθήκες ζωής

Να αντιπαλέψουμε την στρατοπεδική αντίληψη διαχείρισης του προσφυγικού -μεταναστευτικού. Τα στρατόπεδα κάθε τύπου αποτελούν χώρους εκτοπισμού και εγκλεισμού ανθρώπων σε αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, χώρους στέρησης κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.

Να κλείσουν τα camps– τα hotspots – τα κέντρα κράτησης και να διασφαλιστούν για όλους/ες αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής.

Να ακυρωθεί η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας και να σταματήσουν οι απελάσεις των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων. 

Ν’ αντιτάξουμε την αλληλεγγύη και την μαζική απάντηση του ανταγωνιστικού κινήματος στις ρατσιστικές-φασιστικές πρακτικές κατά των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων. 

Ανοιχτά σύνορα για την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων προς τις χώρες επιλογής τους. 

Καμιά άμεση ή έμμεση συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους πολέμους που γεννούν τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες 

Πρόσβαση όλων των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων στην υγεία και την εκπαίδευση χωρίς εξαιρέσεις. 

Να σταματήσουν όλες οι διώξεις κατά των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Χαρτιά προσωρινής παραμονής για όσους/ες επιθυμούν να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, χαρτιά μόνιμης παραμονής για όλους/ες όσους επιθυμούν να μείνουν στην Ελλάδα.

  • Στο πλαίσιο της Πανελλαδικής Δικτύωσης αποφασίστηκαν δράσεις-παρεμβάσεις για την παύση την αποφυλάκιση των 35 κρατούμενων από την κινητοποίηση στη Μόρια (Ιούλιος 2017)
  • Παρεμβάσεις ενάντια στα hot spots στα νησιά και στα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης στις 18/12 Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη
  • Δράσεις τέλη Γενάρη με σύνθημα:  «3 χρόνια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, 3 χρόνια αντιμεταναστευτικής πολιτικής».
  • Κινητοποιήσεις στις 21 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμο

Συνυπογράφουν:

Αλληλέγγυοι/ες Χίου
Αλληλεγγύη-Κως
Αλληλεγγύη Λέσβου – ΠίκΠα
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισα
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Πρέβεζα
Δίκτυο Κοινωνική Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών
Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/στριών
Κίνηση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – Αλληλεγγύη στους Πρόσφυγες-Σάμος
Κοινωνικό Στέκι ROSSONERO – Τρίκαλα
Kοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων
Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών
Ομάδα αλληλεγγύης Γιαννιτσών
Ομάδα Στήριξης Μεταναστών και Προσφύγων Καλύμνου
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Λαμίας
Πίσω Θρανία – για μια Εκπαίδευση Χωρίς Διακρίσεις
Πρωτοβουλία Ηρακλείου για τους Πρόσφυγες και Μετανάστες
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης ΛΑΜΙΑΣ
Στέκι Μεταναστών – Αθήνα
Στέκι Μεταναστών – Βόλος
Φεμινιστική Συλλογικότητα «Το Μωβ» (tomov.gr)
Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza

Δεκ 172017
 

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Μικροφωνική παρέμβαση ενάντια στα hotspots και τα σκλαβοπάζαρα
Ούτε εγκλωβισμένοι στο Αιγαίο, ούτε σκλάβοι στη Λιβύη

Μικροφωνική Παρέμβαση για τη Μέρα Πανευρωπαϊκής Δράσης για να σταματήσει ο πόλεμος ενάντια στη μετανάστευση

Κυριακή 17/12 στις 18.30

Δύο χρόνια σχεδόν από τη συμφωνία ή καλύτερα κοινή δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, (Μάρτης 2016), η αναβαθμισμένη αντιμεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των τοπικών κυβερνήσεων εξοντώνει πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες με συστηματικό τρόπο, παρά τις υποκριτικές «ανθρωπιστικές» κορώνες που διατυπώνονται κατά καιρούς. Η μετακίνηση των ανθρώπων αναγορεύεται σε «κρίση» ή «πρόβλημα» και ολόκληρες περιοχές ανακηρύσσονται σκόπιμα σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», σε ειδικές ζώνες, όπως είναι τα νησιά του Β.Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα..

Με βάση την ευρωτουρκική συμφωνία τα νησιά αυτά μετατράπηκαν από πέρασμα προς την ενδοχώρα και πρώτο σκαλί για τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες προς την Ευρώπη, σε ένα έδαφος που αποτελεί ως τέτοιο σύνορο, σε ένα ειδικό καθεστώς καραντίνας κι απομόνωσης όπου ορίζεται με αυστηρότητα το «μέσα» και το «έξω». Στοιβαγμένοι κατά χιλιάδες σε άθλιους χώρους, αντιπαλεύοντας το κρύο, την πείνα και την απόγνωση, φιλτράρονται σε νόμιμους και «παράνομους» ανθρώπους, περιμένοντας για μήνες «τον άσπρο καπνό» από τις υπηρεσίες ασύλου, ελπίζοντας να μην απελαθούν στη γειτονική «ασφαλή» χώρα.

Η συγκεκριμένη συμφωνία οδήγησε στο κλείσιμο του λιγότερο θανατηφόρου περάσματος του Αιγαίου (θα ήταν τραγική ειρωνεία να το αναφέρουμε ως ασφαλές), σπρώχνοντας τους μετακινούμενους πληθυσμούς σε πιο δύσκολα μονοπάτια, χερσαία και θαλάσσια. Μερικά φρικιαστικά ναυάγια στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Λιβύης – Μάλτας – Ιταλίας τον τελευταίο καιρό, αποτελούν σκληρή επιβεβαίωση της προηγούμενης διαπίστωσης, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι οι πνιγμοί και οι φράκτες τρομάζουν, αλλά δεν σταματούν τη μετακίνηση των ανθρώπων. Όπως άλλωστε ισχύει και με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων σε κάθε είδους στρατόπεδο (camps, hotspots, κέντρα κράτησης).

Κανείς δεν μπορεί να νιώθει «περηφάνια» όταν αναφέρεται στις συνθήκες διαβίωσης τους, πολύ περισσότερο οι κυβερνώντες. Κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα όταν το κράτος εκτοπίζει και εξοντώνει ανθρώπους σε άθλιους χώρους και ταυτόχρονα εκδικείται όσους/ες διαμαρτύρονται για την «φιλοξενία» του. Τα παρακάτω στοιχεία είναι στοιχεία ντροπής:

3091 νεκροί στη Μεσόγειο μέσα στο 2017, οι 62 στο Αιγαίο
1361 νεκροί στο Αιγαίο από το 2014 ως σήμερα
13.000 φυλακισμένοι στα νησιά σε άθλιες συνθήκες (Λέσβος, Χίος, Σάμος, Κως, Λέρος)
4.300 φυλακισμένοι μετανάστες στα κλειστά κέντρα κράτησης (Αμυγδαλέζα, Κόρινθο, Παρανέστι, Ξάνθη) ΙΟΜ: 10-2017
Χιλιάδες αόρατοι άνθρωποι σε camps στην ενδοχώρα
Απελάσεις σε «ασφαλείς» χώρες (Τουρκία, Πακιστάν, Αφγανιστάν)
Καταστολή των διαμαρτυριών και εξεγέρσεων για καλύτερες συνθήκες ζωής
Να κλείσουν τα camps- τα hotspots – τα κέντρα κράτησης και να διασφαλιστούν για όλους/ες αξιοπρεπείς συνθήκες διαμονής στον αστικό ιστό

Να ακυρωθεί η συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας και να σταματήσουν οι απελάσεις των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων

Ανοιχτά σύνορα για την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτικών και οικονομικών προσφύγων προς τις χώρες επιλογής τους.

Καμιά άμεση ή έμμεση συμμετοχή του ελληνικού κράτους στους πολέμους που γεννούν τους πολιτικούς και οικονομικούς πρόσφυγες

Να σταματήσουν όλες οι διώξεις κατά των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Πρόσβαση στην υγεία και την εκπαίδευση χωρίς εξαιρέσεις

Χαρτιά για όλους/ες

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Νοέ 152017
 

 

Κάλεσμα της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας για αντιφασιστική συγκέντρωση σήμερα, Πέμπτη 16/11 στις 5μμ, στην Καμάρα.

Ούτε σπιθαμή γης στους φασιστές από όπου κι αν προέρχονται!

Την Πέμπτη 16 Νοεμβρίου οι ναζί της χ.α. διοργανώνουν εκδήλωση μαζί με τους σέρβους φασίστες στο Βελλίδειο. Σκοπός τους είναι να διασκορπίσουν για ακόμη μια φορά το μίσος , το ρατσιστικό παραλήρημα και την ξενοφοβία.

Καλούμε σε αντιφασιστική συγκέντρωση ώστε να δώσουμε την δική μας απάντηση στους φασίστες και νεοναζί. Στις γειτονιές , στις πόλεις μας, στους χώρους εργασίας μας δεν υπάρχει χώρος για τους φασίστες. Ο δικός μας δρόμος είναι αυτός της αλληλεγγύης και των κοινών αγώνων ντόπιων και μεταναστών.

Αντιφασιστικό Κάλεσμα

Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 2017 στις 17.00 (Καμάρα)
Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

 

Νοέ 062017
 

Έχοντας προγραμματίσει έναν κύκλο εκδηλώσεων και δράσεων για την υποστήριξη της καμπάνιας Keep Steki Plugged In, δε θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε κάπου αλλού πέρα από το Στέκι Μεταναστ(ρι)ών, την ίδια δηλαδή τη δομή που απειλείται λόγω αυτού του χρέους.

Την Κυριακή 12 Νοέμβρη θα αρχίσει από τις 6.30 μια βραδιά αφιερωμένη στην καμπάνια. Αρχικά θα μιλήσουμε με άτομα που συμμετείχαν στον ξενώνα προσφύγων και στο εγχείρημα που συνδύαζε την άμεση κι έμπρακτη αλληλεγγύη με την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση και θα δούμε πώς οι καταλήψεις στέγης μεταναστ(ρι)ών και προσφύγων αποτελούν ένα διαχρονικό εργαλείο του αντιρατσιστικού κινήματος με τη συνδρομή μελών της κατάληψης Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza στην Αθήνα. Φυσικά θα μιλήσουμε και για το Στέκι ως τέτοιο, για τη χρόνια που διανύουμε και τις δράσεις που αυτό στεγάζει και φέτος.

Κατόπιν, κατά τις 8, κι αφού οι Πλήρει Ντάξει θα έχουν κουρδίσει, θα συνεχίσουμε με ρεμπέτικο γλεντάκι συνοδεία των απαραίτητων μεζέδων και ποτών.

Παράλληλα, θα λειτουργήσει για τρίτη και τελευταία μέρα παζάρι οικονομικής ενίσχυσης της καμπάνιας, το οποίο θα είναι στημένο από την Παρασκευή 10/11.

— – —

A new season of events is now starting for our campaign#KeepStekiPluggedIn! Of course, we start from our own home, Social Center – Migrant’s Place, our Steki.

On Sunday 12th of November we start from 18.30 for a night dedicated to the campaign.

Initially we will speak with people that participated in the old Refugee Shelter of Thessaloniki which combined active solidarity with self-organisation and we will examine how the squats for the housing of refugees constitute a timeless and valuable tool of the Antiracist Movement. Members of the Refugee Accommodation Center «City Plaza” of Athens will take part and contribute to this examination. In this regard we will also speak about Steki and the ongoing season of its actions and collectives that it houses.

Afterwards, around 20.00, Pleeri Ntaksi will tune their instruments and will offer us a great «rebetiko” night accompanied by the must-have drinks and «meze”.

At the same time, and starting from Friday 10/11, a bazzar for the financial support of the campaign will be held.

Νοέ 062017
 

Χρειάζεται πρόγραμμα και χάρτη το 3ήμερο 10-12 Νοέμβρη στο Στέκι!

(Για ασφαλή περιήγηση σε πλήρη ανάλυση, δείτε το https://socialcenter.espivblogs.net/…/20…/11/triimeropoli.png, κάντε zoom in και καταστρώστε τη διαδρομή σας)

Πολιτική ιστορία, κριτική προσέγγιση, αναμέτρηση με τα παραδοσιακά ερωτήματα και ζητήματα της επαναστατικής πρακτικής και στοχασμός για τη ριζοσπαστική προοπτική του παρόντος είναι το πρώτο συστατικό του ΠΣΚ. Το αφιέρωμα για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση που συνδιοργανώνει το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα με τη Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά και την Ανασύνθεση – ΟΝΡΑ (https://www.facebook.com/events/374878989634588/), ξεκινά την Παρασκευή στις 19.00 με τη συζήτηση «Από τον Οκτώβρη του ’17 στο πρώτο εργατικό κράτος: ζητήματα μετάβασης στο σοσιαλισμό», ενώ το Σάββατο 11/11 την ίδια ώρα, κουβεντιάζουμε με θέμα «Από την εξουσία των σοβιέτ ως τον γραφειο-κρατικό αυταρχισμό: η δύσκολη σχέση επανάστασης και δημοκρατίας». Τις συζητήσεις κάθε μέρα τις ακολουθούν προβολές ταινιών – την Παρασκευή το ντοκιμαντέρ «Από τον Τσάρο στον Λένιν», του Χέρμαν Άξελμπανκ (ΗΠΑ, 1937), ενώ τη 2η μέρα το ιστορικό και θεμελιώδες για την τέχνη του κινηματογράφου στο σύνολό της «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή», του Τζίγκα Βερτόφ (ΕΣΣΔ, 1929). Φυσικά, ένα bar στο εντευκτήριο του Στεκιού με έμφαση στη βότκα χρειάζεται στο ενδιάμεσο. Μεγάλες επιτυχίες της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού θα ντύσουν μουσικά τη βραδιά.

Το μενού εμπλουτίζεται το Σάββατο, οπότε και θα παρουσιαστεί για πρώτη μέρα στις 21.00 το θεατρικό project «Πώς κηδεύοναι οι αγάπες;» (https://www.facebook.com/events/1363798207075548/). Η ομάδα μπορεί να (αυτό)χαρακτηρίζεται ανώνυμη, οι συντελεστές, όμως, διαθέτουν κι όνομα και χάρη. Οι θεατές θα βλέπουν, λοιπόν, τους Αγάπη Καραγιάννη και Άγγελο Κουμούτσου να ακολουθούν τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ιφιγένειας Κυρανού. Το project θα επαναληφθεί την Κυριακή την ίδια ώρα στο 2ο όροφο της Ερμού 23. Η ομάδα του project θα αναλάβει και τα decks του Στεκιού μετά την παράσταση του Σαββάτου και αναλαμβάνει την πλήρη ευθύνη για ό,τι δούμε κι ακούσουμε εκείνο το βράδυ!

Το γλυκό στο τέλος… Η Κυριακή θα είναι μια μέρα αφιερωμένη στην καμπάνια για το χρέος του ξενώνα (https://www.facebook.com/events/734362426763696) και ξεκινά από νωρίς για να μην ξενυχτήσει. Στις 18.30 θα λάβει χώρα μια συζήτηση, που θα καταπιάνεται με το πώς μια παλιά ιστορία, όπως αυτή του ξενώνα, συνδέεται με τα εγχειρήματα του σήμερα, μέσα από τις σταθερές του αντιρατσιστικού κινήματος και των κινήσεων άμεσης κι έμπρακτης αλληλεγγύης σε πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες. Θα συνδράμουν με εισαγωγικές τοποθετήσεις, άτομα που ενεπλάκησαν στον ξενώνα, όσο αυτός λειτουργούσε αυτοοργανωμένα καθώς και μέλη της κατάληψης του City Plaza από την Αθήνα. Στις 20.00 θα αρχίσουν και οι πρώτες νότες από τους Πλήρει Ντάξει που θα απλώσουν με τη σειρά τους το νήμα από τα παλιά ρεμπέτικα στις δικές τους συνθέσεις με τις παραδοσιακές πάντα συνταγές (τις γαστρονομικές συνταγές της βραδιάς θα τις τσιμπολογάμε παράλληλα, μαζί με τα ποτά μας).

Όλο το τριήμερο στον 1ο όροφο του Στεκιού, θα υπάρχει παζάρι second hand ρούχων, καλλιτεχνικών δημιουργιών, δίσκων και βιβλίων. Τα έσοδα από το παζάρι και το γλέντι της Κυριακής θα πάνε στην ενίσχυση της καμπάνιας του χρέους.

Νοέ 042017
 

read the report in more languages here

#KepStekiPluggedIn

The balance between struggles and practical solidarity is one of the main – and possibly the most difficult – issues that the antiracist movement faces. By this we mean the way these elements are combined and feed in to each other, so as solidarity does end up in paying back the state, or becoming an individualized humanitarianism, and in order for our claims not to end up just ideological babbling. We took risks in the past and we keep on risking, with social centers, solidarity schools, solidarity kitchens, housing squats for the refugees etc.

We encountered such a difficult risk 7 years ago with the Refugee Shelter of Thessaloniki (Siatistis str). This Refugee Shelter has been the only refugees’ accommodation in Thessaloniki for several years until January 2010 when it unexpectedly shut down. At that point, we had no choice but to step in and keep the Shelter alive, since we were the ones demanding hosting for the refugees. The Refugee Shelter worked quite exemplarily, managed by the joint assembly of tenants and activists, for about a year. The shelter’s material support was based only on the Antiracist Initiative and the solidarity of dozens of other people and collectives, who offered volunteer work, first aid items and money. Afterwards, the Antiracist Initiative resigned from the co-management of the Shelter, given that from the first moment our decision was that of temporary support, until the Shelter returns to a scheme of public funding and management.  However, that was not the case and so, by the end of 2014, the Shelter shut down permanently and the last tenants were transferred to flats.

Taking this risk, we gained a lot: comrades, experience and joy. The tenants also gained something as they found shelter and support. However, a huge problem remained a debt of 85,000 euros. In the summer of 2010, the Public Power Corporation (PPC, or DEI in Greek) stopped the power supply. Despite the continuing efforts to reconnect to the network, that was technically impossible. Meanwhile, not a single public institution accepted to do anything about it. So the only solution, in order for the tenants not to become homeless, was to bear the electricity connection into the legal entity representing the Social Center/Migrants’ Place (Steki). In the meantime, from 2010 to 2014 and although we were well aware that we were being charged with the electricity bills, we could not request a power disconnection as long as there were still refugees, families and children accommodated inside the building. When the Refugee Shelter was eventually evacuated from the tenants and we stopped the power supply, the PPC transferred the Refugee Shelter’s debt to the Social Center’s (Steki) bill and, despite our constant interventions, it was made clear to us that there is no chance of cancelling this debt. Consequently, if we do not pay it back, the Social Center will be shut down, without this guaranteeing that we will get rid of the debt. In addition, we will also experience a political defeat of the Antiracist Initiative of Thessaloniki and the solidarity movements.

Facing these threats, we decided to recognize the debt and request the arrangement of the repayment: monthly installments of € 1,200. For a year now, we set up a campaign for the financial support and for the first time in our history we asked solidary collectives, comrades and friends, to help us #KeepStekiPluggedIn. We also clarified that only for this reason we will accept money from the state and other stakeholders,  despite that it is Steki’s and the Antiracist Initiative’s statutory decision not to accept any private or state funding for their activities. However, this debt is not ours and the only possible way for anyone who shares the responsibility to contribute is through our own account. Therefore, we decided that any donation will be published and, of course, it will be directed only to the payment of the debt.

A year later, we publish the first financial report of our campaign. During this time, we received €15,000 from «Solidarity for All”, €1,200 from Thessaloniki Port Authority, €2,400 from Hellenic Petroleum, €1,000 from the Association of Hospital Doctors in Thessaloniki, €1,200 from the Social Solidarity Clinic of Thessaloniki, €300 from «Asamblea apoyo migrantes Salamanca «, €300 from comrades from the Basque Country, €150 from Portuguese social centers, €280 from the RedNoteBook website, €420 from the Radical Left Network, €2,600 from individual contributions and €2,800 from our crowdfunding webpage at keepstekipluggedin.com. From the total of 27,668 euros, 12 installments (€14,400) and €7,000 in interest have been already paid. At this point, we need to stress that for no other reason we would ever accept some of the above amounts, such as the ones coming from companies, except for the repayment of the Refugee Shelter’s debt.

In conclusion, we are still plugged-in and we keep up the struggle, but we still need the solidarity of all of you:

– Visit the keepstekipluggedin.com webpage and make a donation through our crowdfunding platform. Any amount, even two or five euros, is valuable and encouraging for us. You can also repeat these donations whenever possible for you.

– Contact us for a regular subscription through a bank order.

– Spread this message wherever and whenever you can.

– Organize in your social centers, your areas and neighborhoods and towns an event for the financial support of Steki.

– Join our events in Thessaloniki starting next Sunday, 12th of November, from 7 pm and on at Steki (Ermou 23). This event will open with a presentation of the Refugee Shelter project and the #KepStekiPluggedIn campaign, together with a presentation for City Plaza squat, the new initiative for the refugees’ housing in Athens. A concert of “Pleeri Ntaksi” will follow, accompanied by a free contribution bazaar (such as paintings, books, discs, clothes and so on) for the financial support of the campaign.

#KepStekiPluggedIn

Social Center – Migrants’ Place (Steki)

Ermou str. 23, Thessaloniki

socialcenter.gr

 

 

 

Νοέ 042017
 

#KeepStekiPluggedIn

Ένα από τα βασικά, και ίσως το πιο δύσκολο, στοίχημα του αντιρατσιστικού κινήματος, είναι το πώς συνδυάζεται η διεκδικητική πάλη με την έμπρακτη αλληλεγγύη. Πώς συνταιριάζει και αλληλοτροφοδοτεί η μία την άλλη, για να μην ξεπέφτει η αλληλεγγύη σε ξεχρεώμα του κράτους, ή σε εξατομικευμένη άσκηση ανθρωπισμού, και για να μην μπερδεύεται η διεκδίκηση με την ιδεολογική φλυαρία. Το στοίχημα αυτό το παίξαμε και το παίζουμε πολλές φορές, στα στέκια, στα σχολεία αλληλεγγύης, στις κουζίνες, στις καταλήψεις στέγης για τους πρόσφυγες.

Ένα τέτοιο δύσκολο στοίχημα παίξαμε και πριν από 7 χρόνια στον Ξενώνα Προσφύγων της οδού Σιατίστης. Ο Ξενώνας αποτελούσε για χρόνια τη μοναδική δομή φιλοξενίας προσφύγων στην πόλη, μέχρι που το Γενάρη του 2010 ξαφνικά έκλεισε. Όταν λοιπόν το δικό μας αίτημα ήταν η φιλοξενία, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να μπούμε μέσα και να τον κρατήσουμε ανοιχτό. Για ένα χρόνο περίπου, ο Ξενώνας πράγματι λειτούργησε μάλλον υποδειγματικά, διαχειριζόμενος από την κοινή συνέλευση ενοίκων και αλληλέγγυων. Υλικά στηριζόταν μόνο από την Αντιρατσιστική και την αλληλεγγύη δεκάδων άλλων ανθρώπων και συλλογικοτήτων, οι οποίοι πρόσφεραν εθελοντική δουλειά, είδη ανάγκης και χρήματα. Στη συνέχεια, η Αντιρατσιστική αποχώρησε από τη συνδιαχείριση, καθώς η στήριξή μας από την αρχή είχε τον χαρακτήρα του προσωρινού, ώσπου να επιστρέψει ο ξενώνας σε ένα καθεστώς δημόσιας χρηματοδότησης και διαχείρισης – το οποίο ωστόσο δεν έγινε, ώσπου στα τέλη του 2014, έκλεισε οριστικά και οι τελευταίοι ένοικοι μεταφερθήκαν σε διαμερίσματα.

Από το στοίχημα αυτό κερδίσαμε πολλά: συντρόφους και συντρόφισσες, εμπειρία, χαρά. Και φυσικά κέρδισαν κι οι ένοικοι, που βρήκαν στέγη και στήριξη. Μας έμεινε όμως και ένας μεγάλος βραχνάς: ένα χρέος 85.000 ευρώ. Το καλοκαίρι του 2010, η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες να το επανασυνδέσουμε, αυτό δεν ήταν τεχνικά δυνατό. Από την άλλη, κανένας δημόσιος φορέας δεν δέχθηκε να κάνει οτιδήποτε. Έτσι, η μόνη λύση για να μην βρεθούν οι ένοικοι στο δρόμο, ήταν να ζητήσουμε την επανασύνδεση του ρεύματος στο όνομα του Στεκιού Μεταναστών. Φυσικά, γνωρίζαμε ότι όλο αυτό το διάστημα, από το 2010 ως το 2014, το ρεύμα συνέχιζε να χρεώνεται στο όνομά μας. Όμως, όσο μέσα έμεναν ακόμα πρόσφυγες και μικρά παιδιά, δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε τη διακοπή του. Τελικά, μετά την οριστική εκκένωση του κτιρίου του Ξενώνα από τους ενοίκους του και τη διακοπή της σύνδεσης, η ΔΕΗ μετέφερε το χρέος στη σύνδεση του Στεκιού και, παρά τις συνεχείς παρεμβάσεις μας, μας ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχει καμία δυνατότητα διαγραφής. Αν δεν πληρώσουμε συνεπώς, το Στέκι θα κλείσει, χωρίς βέβαια ούτε αυτό να μας απαλλάξει από το χρέος. Και μαζί, πιστεύουμε, θα έχουμε μία πολιτική ήττα και υποχώρηση για την Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία και τα κινήματα αλληλεγγύης.

Μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους, αποφασίσαμε να αναλάβουμε αυτό το χρέος και να ζητήσουμε τη ρύθμιση και την αποπληρωμή του – με μηνιαίες δόσεις των 1.200 ευρώ. Εδώ κι ένα χρόνο λοιπόν, στήσαμε μία καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης και απευθυνθήκαμε σε αλληλέγγυες συλλογικότητες, στους συντρόφους και τις φίλες μας, ζητώντας -για πρώτη φορά- να μας βοηθήσουν να κρατήσουμε το στέκι ζωντανό. Διευκρινίσαμε επίσης ότι, μόνο για αυτό το λόγο, θα δεχθούμε και χρήματα από κρατικούς και άλλους φορείς, αφού με καταστατική μας απόφαση το Στέκι κι η Αντιρατσιστική δεν δέχεται καμία ιδιωτική ή κρατική χρηματοδότηση για τη δράση της. Το χρέος αυτό όμως δεν ήταν δικό μας, ενώ ο μόνος τρόπος να συνεισφέρει ο οποιοσδήποτε συνυπεύθυνος φορέας είναι μέσω του δικού μας λογαριασμού. Για το λόγο αυτό είπαμε ότι οι οι ενισχύσεις αυτές θα δημοσιεύονται ανοιχτά και –φυσικά- θα κατευθύνονται μόνο στην πληρωμή των δόσεων.

Ένα χρόνο μετά λοιπόν, κάνουμε τον πρώτο δημόσιο οικονομικό απολογισμό της καμπάνιας μας. Σε αυτό το διάστημα έχουμε λάβει 15.000 ευρώ από την «Αλληλεγγύη για Όλους», 1.200   από τον Οργανισμό Λιμένα Θεσσαλονίκης, 2.400 από Ελληνικά Πετρέλαια, 1.000 από την Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Θεσσαλονίκης, 1.200 από το Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης, 300 από την «Asamblea apoyo migrantes Salamanca”, 300 από συντρόφους/ισσες της Χώρας των Βάσκων, 150 από κινηματικούς χώρους της Πορτογαλίας, 280        από τη σελίδα RedNoteBook, 420 από τη Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά, άλλα 2.600 περίπου από ατομικές συνεισφορές και άλλα 2.800 από το Crowdfunding μέσω της σελίδας της καμπάνιας keepstekipluggedin.com. Σύνολο, 27.668 ευρώ, από τα οποία ήδη πληρώθηκαν 12 δόσεις, ύψους 14.400 ευρώ και άλλες 7.000 περίπου σε τόκους. Το ξαναλέμε εμφατικά, κάποια από τα παραπάνω ποσά, όπως αυτά από εταιρίες, δεν θα τα ζητούσαμε εμείς για κανέναν λόγο, παρά μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους του Ξενώνα.

Το συμπέρασμα, παραμένουμε ακόμα ζωντανοί και ζωντανές και το παλεύουμε. Συνεχίζουμε να χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη όλων σας:

  • Μπείτε στη σελίδα keepstekipluggedin.com και κάντε μία δωρεά μέσω crowdfunding, όσο μπορείτε. Και δυο και πέντε ευρώ είναι πολύτιμα και ενθαρρυντικά για εμάς. Και επαναλάβετε όποτε μπορείτε.
  • Επικοινωνήστε μαζί μας για να κάνετε μία σταθερή τραπεζική εντολή για τακτική συνδρομή.
  • Διαδώστε αυτό το κάλεσμα όπου μπορείτε.
  • Οργανώστε στο στέκι, στο χώρο, στην πόλη σας μια βραδιά ενίσχυσης για το Στέκι Μεταναστών.
  • Ελάτε στις εκδηλώσεις που θα κάνουμε το επόμενο διάστημα στη Θεσσαλονίκη με πρώτη την Κυριακή 12 Νοέμβρη, από τις 7 μμ στο Στέκι Μεταναστών (Ερμού 23). Η εκδήλωση θα ανοίξει με παρουσίαση του –παλιού- εγχειρήματος του Ξενώνα Προσφύγων και της καμπάνιας για το χρέος, καθώς και της κατάληψης City Plaza, του νέου εγχειρήματος για τη στέγαση των προσφύγων στην Αθήνα. Θα συνεχίσει με συναυλία από τους «Πλήρη Ντάξει» και θα συνοδεύεται με παζάρι ελεύθερης συνεισφορές (έργα ζωγραφικής, βιβλία, δίσκοι, ρούχα κα) για την οικονομική ενίσχυση της καμπάνιας για το χρέος.

#KeepStekiPluggedIn

Στέκι Μεταναστών – Κοινωνικό Κέντρο

Ερμού 23, Θεσσαλονίκη

socialcenter.gr

Οκτ 222017
 

Μετά την κοινή δήλωση αντιρατσιστικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων αλληλεγγύης που δημοσιεύθηκε την περασμένη βδομάδα, μια καταγραφή των Αλληλέγγυων Χίου ( Αλληλεγγυοι ΧΙΟΥ / Chios Solidarity ) από το hotspot της ΒΙΑΛ στη Χίο έρχεται να υπογραμμίσει με τον πιο εμφατικό τρόπο την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στα κέντρα αυτά στα νησιά του Αιγαίου, αλλά και τις δομικές παθογένειες που γεννά το υφιστάμενο πλαίσιο διαχείρισης του μεταναστευτικού – προσφυγικού, όπως έχει αναδειχθεί πολλάκις από τα κείμενα και τις ανακοινώσεις οργανώσεων, δημοσιογράφων κι ακτιβιστών.

https://solidaritychios.wordpress.com/2017/10/18/vial-drama/

css.php